sünnet..

                    Başlığı okuyan pek çok kişinin “ ah-ha!” dediğini, ya da “hocam abarttı iyice” diye düşündüğünü tahmin ediyorum ama başlık olarak akla ilk gelen şey değil yazmayı düşündüğüm..   :)

          Nicedir görmediğim ve gözden ırak oluşunu kayıp olarak kabul etmediğim bir tanıdıkla karşılaştım bir akraba evinde bu hafta sonu.. “yüzünün ebcetini almış Allah” derdi anneannem nursuz pek sevilmeyen tipler için.. Anlamazdık ne olduğunu ama yüzünü aldığına göre Allah , demek ki yüzsüz biri diye düşünürdük çocuk aklımızla!..

           Benim blogdaki yazılarımla ilgili ahkâm kesti uzun uzun.. Beni ahlâksızlıkla suçlayarak!! Ben yaşlandıkça sabırlı mı oluyorum ne? Kadın hâlâ .. sağlam!  :)


          Çocukluğumda, mahallemizdeki fırının köşesinde oturan ve sabahtan akşama kadar bastonuna çenesini dayayıp uyuklayan bir fırıncı Şafi bey amcamız vardı.. feylezof(!) gibi adam derlerdi.. Kimi kimsesi yoktu. Fırınında yapıp pişirdikleri ile hafta sonları kimin kapısını çalıp kahvaltıya gelse, bir küçük altını, getirdiği ekmeğin ya da böreğin bir diliminin içine saklar, kim bulursa o altın onun olurdu.. Korkardım az bir şey ondan. Kara pos bıyıkları vardı.. (nietzche gibi!!) Gök gürlüyor zannederdim konuştuğunda zaten gök gürültüsünden de korkardım :) 
            Ablalarımın, altını bulma savaşı içinde oldukları o kahvaltı süresince, ben babamın kolunun arkasına yarı saklanarak onun anlattıklarını dinlerdim can kulağı ile.. “insanın gençliğinde hafızasına soktukları, tıpkı yeni taşınılan bir evde yeni dolaplara raflara yerleştirilen eşyalara benzer mîrim... İtina ile düzgün yerleştirilir raflara konup dizilen anılar..” derdi.. “sonradan aldıklarını da yer kalmayınca raflarda, şöyle kenarına köşesine sıkıştırıverirsin” diye devam ederdi.. “Yani mîrim, gençlikteki anılarını dün gibi hatırlaman, ama son dönemdekileri pek hatırlayamaman bundandır” der, eli ile koca bir börek dilimini tek lokma olarak ağzına atardı..
          Yine bir Pazar kocaman bir tepsi ile geldiğinde, tepside minik bir dağ görünümündeki pilavın üstünde kızartılmış bıldırcınları görünce öyle yüksek sesle ağlamıştım ki mahalle ayağa kalkmıştı!!
             O günden sonra bir daha o geldiğinde sofraya oturmamıştım. Bahçedeki çardak altında yapılan tüm konuşmalar, bahçenin o tarafına açılan penceresi olan mutfaktan dinlenebilirdi,  duyulurdu yani.. Ben, 6 yaşında.. çelimsiz.. sıska.. kara kuru, çirkin ve hem çok korkak hem biraz cadı bir kız çocuğu olan ben, mutfak içinde pencerenin altına oturup bahçedeki konuşmaları dinlerdim.. Şafi amcanın babama “mîrim” diye anlattıklarını.. verdiği dersleri!!
(sokaktaki mahalle arkadaşlarımın oynadıkları "tombilis" oyununda aklım kalsa da!.. acaba bu nedenle mi annem beni akıllı aptalım diye severdi??)
        Yine böyle bir pencere dibi faresi olarak oturmuş dinlerken konuştuklarını, babam “peki şimdi bu farz mı sünnet mi?” diye sordu.. A-aa!!… bu ne demek şimdi? Babam sünnetin ne demek olduğunu nasıl bilmez ama??? Komşu Doğan ağabey geçen hafta sünnet olduğunda neyinin kesildiğini mahallede öğrenmeyen kalmamıştı halbuki .. şu babamın da merak edip sorduğuna bak!! Her tarafım ‘kulak’ kesilerek verilecek cevabı bekledim.. Dedi ki feylezof Şâfi amca.. “Mirim, farz, boyun borcudur.. mâzuratı(!)  olmayana, yapmamak günahtır.. ama sünnet, söz dinlemektir, uyulması gerekli olandır”
(Gençlikte raflara itina yerleştirilen anıların, unutulmadığının canlı bir örneğini teşkil etmekteyim şu an)..  :) 


         Ancak o gün o nursuz kişinin söylediği ve değersiz kabul ettiğim konuşmanın bana bunları yazdırdığını düşünecek olursam, pek de değersiz kabul edememiş olduğum çıkıyor ortaya.. Ancak, bunları da okuyunca, kendisini haklı bulup benim de “ibret” aldığımı düşünme hatasına düşmemesi için izahımı tam yapmak zorundayım..

              O gün, yokluğunun bir kayıp sayılmayacağı kişi  dedi ki;  İçki içmemek farzmış!.. içilmesi günahmış!.. Ben, günaha teşvik ederek iki misli günah işlemekteymişim bir de üstelik kadeh resmi basarak !!.. Konuşmasında (basaraktan- ederekten) dediği için, hani “tek tek basaraktan/bade süzerekten…” türküsünü hatırlayıp yüzüne karşı epey seslice güldüğümü, hafif sesle de türküyü söylediğimi  belirtmeliyim!..

            Kadehe el sürmeyip, baş parmaklarının çukuruna doldurdukları tozu çekenler için mi, yoksa daha farklı zevkleri(!) olanlar için mi, ya da yetimin bile hakkını yiyip oruç tutanlar için mi bilemem;  atalarım, "dinime küfran eden müslüman olmalı" demiş.. Demek ki neymiş? Sünnet ile farz her zaman günahkâr olunmaması için bir sebep teşkil etmiyormuş!.

            Halbuki bu pazar ne içilecek şarap ne de kırılmadık kadeh kalmayınca.. gerçekten limon sıkmaya  kesin kararlıydım pazarınıza. Hatta o mayhoşluğun fotoğrafını bile çekmiştim! ..  Artık haftaya!

Bilgenin yüreğinde her dilek,

Anka kuşu gibi gizli gerek.

'Damla' nasıl 'inci' olur denizde:

Sedefler içinde gizlenerek!                  

                 Ömer Hayyam                    

   Günahlarımızın Şerefine!