18 Mart 2016 Cuma

Unutamıyorum.. .

Unutamıyorum! 
18/Mart.. 

             Beste  : Avni Anıl  .. Güfte  : Tekin Gönenç 
              Makamı  : Sûzidil makamı  Usûlü  : Semaî usûlü 

Hiç durmadan anlatıp duruyorum bugüne kadar hiç kimseye anlatmadıklarımı.. anlata anlata boşaltmak istiyorum içimde kabuk bağlayan ne varsa..

Sonra, yöremde hiç dinleyen olmadığını, tek bir kişinin bile beni duymadığını fark edince .. yani yöremde beni duyabilecek kimse olmadığı bir kere daha kafama dank edince, yerlerde sürünen kelimelerimi dertlerimi duygularımı toplayıp yerlerine yerleştiriyorum tekrar..

Sonra, ilk defa, tek başına olduğumu değil,  İLK DEFA yalnız olduğumu fark ediyorum.. Hafızamın katmerlerinde yer eden satırlarıyla Edebiyat hocamı hatırlıyorum..
 
Bu sabah gökyüzü daha bir yorgun,
daha bir dumanlı,
daha bir derin!...

Şu anda, omzumdan tanıdık bir el,
tutup silkelese şöyle bir güzel,
kurtulsam yükünden düşüncelerin!..
 



7 yorum:

Arzu Sarıyer dedi ki...

Sevgili Öğretmenim ;sizi anlıyorum desem ,sizi duyuyorum desem ,sizin duygularınızı paylaşmak istiyorum desem izin verir misiniz...Ruhum sizinle here mart ayında olduğu gibi ,diğer aylardan daha farklı...Sevgi ile sıkıca sarılıyorum...

NzlGl dedi ki...

Sevgili Gülsen hocam
Yorum da bu 'unutulmaz' yazının içinde. Ben ne yazabilirim ki.....
'Hayat' hep devam edecek
Sevgilerimle

Nihansu dedi ki...

Hep soylerim fiziksel olarak bir insanin yanimizdaki varligi bazen yalnizliklarin rn buyugunu de yasatabiliyor veya cevremizde onlarca insan arasinda da yapayalniz olabiliyoruz. Bu yuzden anlatamadiklarinizi kimse duymaz diye dusunmeyen, fiziken olamasa da yaninizda o kadar cok kisi var ki...
Anliyorum desem olmaz, anlayamiyorum da diyemem, tek soyleyebilecegim ben hep yaninizdayim Mamyim... Her kosulda, her gun, ozellikle bugun...
Sizi cok seviyorum.

Makbule Abalı dedi ki...

Söylemek, yazmak istedim; Mesafeler çok uzak da olsa sizi duyabilecek, anlayabilecek çok insan var.Duyguları anlamak, yorumlamak zordur ama, benzer duyguları yaşayanlar benzer konularda duyarlılıklarını yitirmiyorlar. O yaralar kabuk bağlamasa tedavisi daha da güç oluyor.

Buralarda bir "dinleyen" olduğunu unutmayın lütfen.
Sağlıklı ve huzurlu günler diliyorum.

Adsız dedi ki...

Bloğunuza ilk ziyaretim beğenerek gezindim (takılmayın yalnızlığa Allah ve hatırlar hep yanımızda nasıl olsa ) bu söz benim büyük halamın sözlerinden insan her zaman sevdikleri ile maalesef olamıyor her isteğiniz gönlünüzce olsun .

Akgül Çubukçu dedi ki...

Gülsen hocam, insanın acılı, mutsuz, çaresiz olduğu, kendini kimsesiz, yalnız, anıların yükü altında ezildiği, bağıra bağıra ağlamak, ruhundaki keder zehrini gözyaşlarıyla akıtmak istediği günler vardır. Böylesi his yoğunluğunun baskısı olan günleri, herkes kendi karakterinin sınırları içinde tercihlerine göre, ya da şartların zorladığı biçimde yaşar. Ve işte, sizin bu gününüzü anlatan şu kısacık yazınızda o derece yoğun bir acı var ki... Allah dayanma gücü versin...
Kaybettiğimiz sevdiklerimizin mekanları cennet ruhları şâd olsun...

hikayelerdirgeriyekalan dedi ki...

yazınız bana hiç sıkıcı gelmedi biliyormusunuz, hüzün ve yalnızlık bu kadar mı hoş ve naif anlatılabilir..
"unutamıyorum" diyorsunuz ya..bence de unutmayın, ne yaşanırsa yaşansın..bizi ayakta tutan bu unutamamak..
eğer güçlüysek her şeyin dozunda yerinde ve zamanında yaşayabiliyorsak yalnızlık hüzün ağlama gülme biz insanlara mahsus değilmidir..en derin Sevgilerimle mutlu olun mutlu kalın..Saygılarımla