Asansörde requiem

              O kadar sıkış tepişti ki asansörün içi.. arkası dönük olduğundan hangi kata geldiklerini göremiyordu bu yüzden. Tepedeki hoparlörden son derece yüksek volümle yayınlanan Mozartın requiemini yayınlamayı kim akıl etmişti acaba? 
            Her katta durulduğunda inecek olanlara yol vermek için bir adımla dışarı çıkıyor sonra öbür adımıyla tekrar içeri giriyordu.. Yine açıldığında asansör kapısı, inecek kimse olmamasına hayret etti ve rahatlayan alanda, odasının kartını bulmak için çantasını açtığında, tam kapanırken asansörün kapısı, saniye kadar kısa o an, durdukları katın kendi katı olduğunu fark etti ve kat lobisindeki koltukta oturan onu gördü.. Kapı kapandı ve asansör 20. kata doğru yol aldı.. Dönüp deli gibi tüm ikazlara aldırmadan bütün düğmelere bastı durması için..

                Evet oydu.. emindi. Gelmişti ve bekliyordu!. Hangi katta durdu asansör bilmiyordu kaç kat deli gibi inecek olduğunu da.. Kendisini frenlemek istedi.. düşmenin sırası değil yavaş… yavaş… diyordu  içinden,  gözü duvarlarda asılı kat sayılarında, uçar gibi üçer beşer merdivenleri inerken.. Geldiğinde kat lobisi boştu! Onu otururken gördüğüne emin olduğu koltuğun önünde, çivilenen gözleriyle öylece nefes nefese enkaz gibi durup bakarken, “beni mi arıyorsun?” dedi arkasında hafif kısık bir  ses.. Fırıldakla yarışır gibi döndü.. evet oydu.. rüya değildi .. allahım çok şükür.. allahım seni seviyorum gerçek bu .. bu sefer gerçek!!!  Artık rüya olmadığını biliyorum dedi içinden ve gidip büyük bir seviçle  boynuna sarıldı.. Aynı rüyasındaki gibiydi .. yavaşça işaret parmağıyla omuzunu dürttü.. yok, hayır.. kaybolmamıştı işte.. demek ki gerçekti .. evet…  evet bu sefer rüya değildi!..
             O kadar şaşkın ve dengesizdi ki, adam yavaşca kolundan tutup koltuğa oturmasına yardım etti.. “anlaşıldı” dedi, “senin beni odana buyur etmeye niyetin yok! Otur kendine gel biraz..”.."şaşırdım.. çok şaşırdım" diye cevapladı kadın, başkasının sesi zannettiği sesiyle!. “Demek geldin!” diye devam etti.. “demek bunun içinmiş bütün sükutun..  beni bunca kahırla başbaşa bırakman .. demek bunun.. bunun içinmiş ?”… Adam, eğilip yanaklarını avuçlarının içine aldı ve gözlerinin bebeklerine gözlerini mıhlayıp, “sürpriz, umutların tükendiğinde gerçekleşirse, verdiği mutluluk kalıcı olur” dedi.. elleri sevecendi ve hafif tütün kokuyordu!.

            Sonra ayağa kalkmasına yardım etti, sarılmakla tutmak arası bir dokunuşla kolunu omuzuna attı,  sol taraftaki koridorun sonundaki odaya yöneldiler.. tam kapıya kartı sokacakken, kapıya vurdu birisi..kendisi dışardeyken içerden kim vurabilir??  Allah Allah!!. Kart ve oda numaralarını kontrol etti, doğruydu.. hayır hiç yoktan akıllara neler gelecek şimdi diye düşünürken, kulağının dibinde bir kadın yüksek sesle "mozartın requiemini dinlediniz" dedi.. sonra  kapıya daha sert ve devamlı vurulmaya başlandı..

Sonra da o çirkin ..  o çatallı sesi duydu.. " Oda servisi !!!”…