KAPILAR'ın dili olsa!!..

Ne zaman otursam bilgisayarın başına.. ne zaman aklıma yazmak düşse, hep kapılarla ilgili bir yazı yazmak isterim.. hatta aklımda mecaz olarak kurgularım.. başlarım yazmaya.. ama gerisi gelmez bir türlü.. daha yazmadan ilk satırı silerim!! "Böyle olmaz" der içimdeki ukalâ!! .. “resimler nerde?? Sen olması öyle güç hatta mümkün olmayan şeyler anlatıyorsun ki inanılması mümkün değil.. kanıt gerekli!!"  der!..  Yani daha açamadan açmayı düşündüğüm kapıyı yüzüme kapayıverir..

Güzel insanlar.. benim sevgili Dostlarım.. 7 eylül 2003 de  oğlumu bir güzelin kolunda yolcu ettiğimde evimizden, yüreğimin damarı gidenin ayağına takılmış da, yerinden  kopacakmış gibi hissettiğim.. .. kulaklarımın içinde gittikçe büyüyen bir balonun sesleri duymamı engellediği.. dik duruşumu bozmamak için gözümdeki tuzlu suyun akmasını engellediğim ama yakmasını engelleyemediğim o gün, o hani "yalnızlık" ve "tek başınalık" farklı diye akılları sıra edebiyat parçalayan ne kadar insan varsa hepsini öldürebilirdim.
 

Amma uzun oldu cümle.. mutlaka bir hata vardır bir yerinde.. edebiyat hocam hep ikaz ederdi beni.. “uzun cümle konuyu dağıtır hataya davetiye çıkartır” diye.. Bugün böyle daldan dala atlayıp o kapı senin bu kapı benim dolaşmak istiyorum..

Birer birer kapılar yüzüme kapanalı.. ve ben, Ohh be tek başıma artık kimseye hesap vermeden veya hiç kimsenin kıçını toplamam gerekmeden HÜR ve de ÖZGÜR yaşayabilirim diye düşündüğümde baktım ki, açık zannettiğim yerde zaten kapı yokmuş! Ve açılacak zannettiğim başka kapıların kilidi paslanalı ne çok olmuş da haberim yokmuş!! 

Yine uzun oldu cümle  ama siz hatalı da olsa benim yazdığımı değil şu an sizlere ne yazmak istediğimi biliyorsunuz..  sohbet ettiğimi biliyorsunuz o nedenle varsa eğer, düşük cümleler hoş görülür umarım.. kelimelerimin anlattıkları “düşük” olmasın yeter ki..

Daha anlatmaya başlayamadığımın da farkındayım!:) 
O gün, yani benim tek başıma kalıp aynalardaki aksimin kafasını (!) kırdığım gün evdeki bilgisayar ilişti gözüme.. Oğlumun bir blogda sitesinin olduğunu ve yazılar yazdığını biliyordum.. Ne blogcudan haberim vardı ne de blog spottan!! Bir arkadaşının kurduğu ve yine gençlerin anlatmaya değer buldukları anılarını fikirlerini yazdığı bir siteydi..  inanın adını bile unuttum.. orada bir sayfa açtım kendime.. açana kadar canım çıktı ama becerdim.. önce okuduklarıma “mami” rumuzu ile yorumlar yaptım.. sonra kısacık “kapımı hiç çalan yok” diye yazdım..  ve çıktım..  
O zamanki e.mail adresim olan hotmaile gelen maillere forwardlara daldım.. ve unuttum gitti.. Aradan geçen uzunca bir zaman sonra hatırlayıp açtığımda, attığım çığlıktan kendim ürktüm.. çünki tam 11 tane  yorum vardı… Yani... aman allahım.. hiç tanımadığım, gerçek adlarını bile bilmediğim insanlar... “tık..tık..”  “heyyysss.. kimse yok mu”  "hu-huu mamiii”  “ kapı açık yahu!!” “aha da girdim!”   ve hatırlayamadığım daha pek çok yorumlar yazmışlardı..
Ve benim Burağın annesi olduğumu keşfedince de hepsinin mamisi olmuştum..

Bir süre sonra, kendimle barışmaya, tek başına yaşamak başka yalnızlık başka diyenleri artık öldürmeyi düşünmediğim kıvama geldiğimde; o bloğun sahibi askere gitti ve bloğu kapatıverdi. Uzunca bir süre tekbaşıma olduğumu bile farketmeden "Albümdekiler"i bitirdim.. Sonra “selen” yani bana ilk mami diyen varlık, blogcuyu tanıttı .. ve ben orada “hasretsenfonileri” adıyla bir kapı açtım yaşamıma..

Dün gibi hatırlıyorum   yok yok pardon bugün gibi hatırlıyorum çünki 26 eylül' idi tarih!.. :)
 

Üç yıl boyunca tanıdığıma hiç pişman olmadığım insanlarla sanalda dost olmanın farklı ve garip heyecanını yaşadım.. Her yeni kapı açılışında ufkumda yüzlerce kapının açıldığını farkettim.. Sonra.. her güzel giden düzenin bozulması şartmış gibi blogcu basit yaklaşımlara prim vermeye başlayınca oradan ayrılıp, daha önce blogcuda olup blogspota geçen dostların çağrısına uyarak buraya taşındım.

Yani o kapıyı isteyerek kapattım ve tedirgin bir duygu ile tanımadığım bir boşluğa adım attım.. Yurt dışına çıkanlarınız bilir.. hani bir türk gördüğünüzde boynuna atlayasınız gelir ya, (benim Stockholm’de,  henüz Türkiye'de bilinmeyen MC Donalds denen ve ilk defa görüp tattığım ürünü getirenin Türk olduğunu anlayınca  boynuna sarılışım gibi) blogspotta da beni karşılayanların, ben aramadan beni bulanların samimi sevinçleri, unutalı çok uzun yıllar olan duyguları yeniden hatırlattı bana..

Bu nedenle bazılarınızı gerçekten mamisiymişim gibi... bazılarınızı sanki ben okutmuşum gibi.. bazılarına kırgın, bazılarına kızgın olsam da; pek çoğunuza hiç tanımadan hayran olup saygı duyduğum, tanıdıklarımı özlediğim.. sanki bir ailenin bireyleri gibi.. sanki bir öğretmenler odasında oturan öğretmenler ve öğrencilerim gibi düşündüm hepinizi.

Bazen bir tesadüf olur.. ömre bedeldir..

bazen bir tesadüf, ölümden beterdir.

Yani güzeldi demek istiyorum.. her şeye rağmen.. sizleri tanımak.. 6 yıldır..