Ankara' ya... GİDİŞ NE GÜZEL!!!

 

Sabah erken kalkmama gerek yok.. otobüs 11.30 da.. Bavulum hazır, hatta sokak kapısı arkasına konuşlandırıldı bile. Sabah evden çıkarken yapacaklarımı kontrol ediyorum.. çöp: verildi.. su: sabah giderken kapatılacak.. doğalgaz: kapattım!.. çiçeklerim: bolca sulandı!! Tam o anda zil çaldı.. biraz isteksiz bir sesle "kim o" dedim.. billur gibi bir ses "bizzzzz" dedi.. Ah!!.. benim sarışınım bu! yarın gideceğimi biliyorlar.. Onlar da bugün döndüler Çanakkale'den..

Asansör kapısı açılıyor.... ve benim bir tanem.. İmgem "hapy birth day" i söyleye söyleye koşarak gelip boynuma sarılıyor.. elinde iki paket var!!.. Biri, resimde gördüğünüz!!! Nasıl mutluyum anlatamam.. Yılların ayak seslerinden korkmuyorum,:) öylesine mutluyum!! 

Öbür paket bizzat onun seçtiği bir şahane ayakkabı.. "bu alınacak" dediği için itiraz etmemiş annesiyle babası.. sadece uzun vadeli bir değiştirme kartı koydurtmuşlar içine.. Ama ben bu kadar rahat bu kadar güzel ayakkabı hiç giymedim.. Özürlü ayaklarıma milyonluk da olsa ayakkabı beğendiremem bir türlü.. Ama bu, işte bu önümdeki günler boyu neredeyse ayağımdan hiç çıkartmadığım bu ayakkabı ayaklarımın huzuru oldu.

TEŞEKKÜRLER İMGE'm..

benim güzel çocuklarım..

****

 

 ve.. ANKARA..

 

İkinci evimde gibiyim..

Hiç değişmeyen

7. kattaki 702 no' lu odadayım..

En köşede üstten 2 kat altta olan,

yanımda bitişik oda olmayan!!.. :)

Ve baktığımda göz alabildiğine,

öğrenciliğimi, öğretmenliğimi, gençliğimi, sözün özü

 tarihimi hatırladığım EMEK mahallesini seyrettiğim.. 

 Hiç bir manzaraya değişmediğim,

görecek olanın kesin deli teşhisi koymasından korkmadan,

 sesli olarak konuştuğum mekânla hasret giderdiğim... 

 

Hayranı olduğum el dokuması duvar halısını okşayıp,

 hasretimi dile getirdiğim.. 

 

Gizemli bahçesini ve muhteşem çayını özlediğim.. 

hâtıraların kötülerini kovup, güzellerine kucak açtığım

ÖĞRETMEN EVİ..

 

Özlediklerimin hepsini görmem mümkün değil..

Otobüsten ineli ve odama yerleşeli daha yarım saat bile olmadan Mehmedim beni aldı ve

okulunun açık hava restoranına yemek yemeye götürdü..

İçimdeki takdir duygularının ve çok ender duyduğum "keşke" hissimin tavan yaptığı ODTÜ.. Kapısında bu afişle karşılıyor gelenleri..

Güzel ve serin bir Ankara akşamının ilkine

bu muhteşem yerden merhaba diyorum..

Az daha elveda diyecek kadar şiddetli bir allerji krizi

geçirişimi anlatmaya hiç niyetim yok!! :)

 

****

 

 

Sabah daha çayımdan bir yudum içmeden,

"Hocam, ziyaretçiniz var" diyor müdire Derya hanım..  

 

Kimin olduğunu âmâ da olsam sağır da.. 

bilirim !..  

 

 

Bu sefer tutuyorum kendime verdiğim sözü.. ağlamıyorum!!

Benim Nihan'ım orkidem.. ilk gelen!

Aslında başka gelen de olmayacak tahminim..

Çünki Ankara boşalmış gibi..

Ve ben hiç kimseye Ankara'ya geleceğimi söylemedim

2-3 dostumun haricinde..

Onlarla da bire bir  buluşmak istedim..

Özelleri özel olarak konuşabilmek,

rahat dertleşmek

ve geçmişi yâd ederken kimseyle paylaşmamak için!!..

 

 

Ancak benim insan üstü bir vefası olan yeğenim beni yemeğe götürmeye ve akşamki kriz için (tedbir olarak) aldığı ilacı vermeye gelince,

güzel ve zevkli bir yemeğe hayır diyemedik..

Acıkmışız üstelik.. :))

 

Sonra akşama hatta gece yarısına kadar GÜN bizim..

Anılar... ah!! zamanında ağlatan ama şimdi anarken,

 ağlandığı için güldüren anılar..

Nihan'ımın butcuğu evde beni beklemekte.. annesini "ama sigara içiyor mami" diye şikayet edecek.. Bana İstanbul'a telefon açıp bu konuda yardım etmemi isteyen  olağanüstü bir çocuk o..

O, benim KAYRA' m..

Yanlarında huzur bulduğunuz insanlarla beraber olduğunuzda,

 iştahınız artar mı azalır mı??

Ben o güzel muhteşem yemekleri sadece seyrettim o gece..

***

 

 ve... LEYAL..

O, benim leylâğım..

O, beni anlayan çok ender insanlardan biri..

Muhteşem kelimesini gölgede bırakan bir arkadaş,

bir dost, bir meslekdaş..

İnanın mübalâğa etmiyorum,

dokunduğumda kırılacak diye korktuğum bir kristal kadeh gibi..

 

Saatlerce, sanki kuştüyü bir koltukta oturuyormuşum gibi tahta bir iskemlede rahat ettiğim arkadaşım o.. Her 3 çocuk doğuranın üçünü de getirdiği ciyak ciyak eniklerini ortaya salıp bağırtan ana bozuntularının en nadide mekanları biz gibilere (özellikle) zehir etmek için doldurduklarından, kulaklarımızı sağır edecek kadar ağlama sesine rağmen, yanında huzur bulduğum bana sükûn aşılayan dostum.. 

O, benim Leylâğım..

 

****

 

Araya giren mesafeler.. ve zaman denen kalleş süreç.. yıllar sonra..

eğer bıraktığın yerden, yeniden başlatıyorsa dostluğu.. arkadaşlığı.. sırdaşlığı..

bilin ki o dostluk ölümsüzdür..

ve HÜLYA' m..

"sanki dün gibi" denir ya hani.. işte aynen öyle..

Sen ne kadar kırılgan ve zarifsin Hülya'm..

İnsanın  sana dokunurken korkması gerekir..

Biliyor musun karşımda oturduğun o kısacık süreç içinde,

seni anlayamayanlara, kıymetini bilemeyenlere "ah" ettim..

Ve inandım.. sanki yüreğime bir ses, 

çok yakında tekrar beraber bir mutluluğa kadeh kaldıracaksınız.. dedi!

 

****

VE..

Ankara'daki gecelerin sonuncusunu,

çok eski bir tanıdığımın ve akrabamın çağrısını değerlendirerek geçirdim..

İster geçmişte kalsın, isterse gelecekte düşünülsün,

"güzel" olan düşünce ve duyguların,

insan ömrünü uzatan bir sihir olduğu konusunda  mutabık kaldık..

 

SONRA BAKTIM...
YENİ BİR AY DOĞUYOR..

HOŞÇA KAL ANKARA.. dedim..

GÜZEL GÜNLERDE BULUŞMAK ÜZERE..