Sevmeyi bilmek.. "SEVEBİLMEK" !

Ne zaman, neyi, kimi sevmek değil bahse konu etmeye çalıştığım. Çünki bunun ne zamanını ne yerini ve ne de kim olduğunu ne bilebilir ne de tayin edebilir insan.
Ya, ilâhi bir  gücün elinde oyuncak olduğunu düşünür, ya da o ilâhi gücün kendisine bir armağan sunduğunu..

Eğer .. daha sen konuşmadan ruhlar konuşmaya, ve eğer  sen, daha ne itirafların ne de inkârların gölgesine saklanmadan; Leylâ ve Kays misali, görmeye, tanışmaya, dokunmaya gerek duymadan, ruhlar gönül eşiklerine ilişip anlaşmaya başlamışsa... BU, tanrının bir cezası değil olsa olsa bir lûtfudur.

Ben şiirlerimde bazen tek cümle ile de anlattığımı düşünürüm duygularımı.. Ve genelde çok uzun olmaz şiire dönüşenler.. “ne güzel şey seni hatırlamak” başlığı ile sunduğum, İlk ve belki de son, en uzun şiirimin bir yerinde demişim ki,

“Bazen bir evlâtsın anaç yüreğimde
meme uçlarımı sızlatan..
Bazen,
gölgesinden bile güç aldığım...
Vatanım gibisin sınırlarını çizdiğim,
uğruna can feda! ..”

Şiir, ne için kim için ne zaman yazılırsa yazılsın, değişmeyen ve sana ihanet etmeyen sevme duygusunun itiraf edilişidir. Yaşam boyunca defalarca ve değişik isim ve cisimlere, yerlere ve duygulara ithaf edilişidir.. Aslında, o duygulara lâyık olduğunu düşündüklerine sunduğun yüreğindir şiir.

Bu nedenle diyorum ki, bence, ruhun sahip olduğu sanattır sevmeyi bilmek.. sevebilmek!

Bunun ille de karşı cinsler arasında olması da gerekmez.. İnsanın insanı sevmesi, insanın insan gibi sevmesidir önemli olan ve ZOR olan..

Ve Tanrı bu zor’u başarmayı, sadece sevdiği kullarına nasip etmiştir.

Yıllar önce yaşadığım bir ameliyat sonrası, İstanbul Taksim Fransız hastanesindeki odamda ayıldığım zaman, karşımdaki yatakta yatan, ben yaşlarda bir bayanın da aynı ameliyatı bir gün önce olduğunu öğrenmiştim. Yattığı yatağın ucuna ilişmiş bir adam, ellerini tutmuş, hiç konuşmadan arada o elleri öperek ve ip gibi ağlayarak yatakta yatan kadını seyrediyordu.

Ameliyat öncesi, hastane yetkilisi bir kişinin, gelebilecek ziyaretçilerimin isimlerini sorduğunda “hiç kimse” dediğimi hatırlamıştım.. Ailem bu şehirde yaşamıyordu ve bu şehirde yaşayan tanıdıklarımın hiç birisinin, Tanrının hediyesi o “sanat” a sahip olduğunu sanmıyordum.

Adının Deniz olduğunu öğrendiğim oda arkadaşımın gerçekten deniz rengi gözlerine hayran olmuştum.. O gece ne zaman kendi çığlığımın sesine uyansam, Deniz’i, çağırdığı nöbetçi hemşire ile baş ucumda görmüştüm.

Sonrasındaki 7 gün içinde, her gün hatta her saat yanında olan eşi ile ve ziyaretine gelen gerçek bir hanımefendi annesi Yasemin hanımla inanılmaz bir güç ve sevgi ile birbirimize bağlanmıştık. Hatta benim hemen yaşadığım kente dönmemi doğru bulmamışlar ve son pansumanın yapılacağı güne kadar kendilerinde kalmamı teklif etmişlerdi. İkinci ya da üçüncü gün, Deniz’in odadan çıkmakta olan eşine seslenişini duymuştum.. “Onnik bir dakika bekle canım?” diyordu!

Ve o zaman onların Ermeni olduklarını anlamıştım.

Ve... o günden sonra, o güne kadar sevme duygusunun tanımlanması ile anlatılanların yanlış olduğunu anlamıştım.

Ve o gün, İNSAN olanın sevileceğini, sevmenin Tanrı tarafından sevdiği kullarına ihsan edilen en yüce armağan olduğunu anlamıştım.

İşte, o gün.. bugün..Tanrı’nın bana sunduğu bu tükenmeyen armağanına şükrederek yaşamaktayım.