OLGUNLAŞMAK sizce de bu mudur?..

İnsan, olgunluk denen çağa ulaştığında, ilişkilerde de tasarrufa gidiyor her şeyde olduğu gibi.. ve gereksiz insanları hayatından uzaklaştırıyor.. Seni yoran ilişkileri, yeni tanışmaları, yeni yüzleri aramıyorsun ve dostların özetini çıkarmaya başlıyorsun.

Böylece, bu ve bunun gibi satıhta görünen, ama çok ciddi anlamda derinlere işleyen bazı duygular nedeniyle yapmacık olan, inanmadan yapılan konuşmaları da dinlemek zorunda kalmıyorsun.

Ve adı her ne olursa olsun, ister erdem densin ister tecrübe.. ya da olgunluk.., seni anlamayanlarla konuşmanın gerçek anlamda zaman kaybı olduğunu ve üstüne üstlük pek çok konuda kendi gözünde küçülmene de sebep olduğunu öğreniyorsun..

 Ama en önemlisi ve doğru olanı, yorgunlukla yaşlılığı birbirine karıştırarak "yaşlandık artık" diye düşünenlerle
veya 'ben demiştim', 'ben zaten anlamıştım' sendromunda olanlarla arkadaşlıklarını ister istemez bir kez daha sorguluyorsun.

İlişkilerini sadeleştirmeye başlayınca da, sıra iyi ve kötü gün dostlarını değerlendirmeye geliyor. Kötü gün dostlarını hissederek belirliyor ve onlara daha çok önem veriyorsun.
Çünki, aramana gerek kalmadan iyi gün dostu bulmak ne kadar kolaysa, kötü gün dostu bulmak da o kadar zor.

Çünki,  insanı her yaşam döneminde yanılgıya uğratarak en çok tecrübe kazanmasını ve "bulduğunu zannetmek" ile "gerçekten bulabilmek" şansının ayırt edilebilmesini sağlayan tek olgudur kara gün dostu..

Zamanın ne kadar kıymetli olduğunu öğrendiğinde ve doğruluğuna inandığında ise, zamanın bitmeye başladığını anlıyor ve ağır ağır dağın ardından duyulan çağrıya doğru yola çıkıyorsun..