İSTANBUL .. (insan) manzaraları

     .. Elektrikçi..
 

Fıkra falan anlatmaya niyetli değilim.. ama yazacaklarım fıkra kadar geçerli hatta ondan daha etkili diyebilirim.. Bizim elektrikçi Selâhattin usta var mahallede.. Herkesin yaka silktiği ama herkesin sadece ona güvenip çağırdığı bir akbaba görünümlü Ecevit kasketli bir adam..


İnsanlara kendince seviye belirleyip “efendi” veya “bey” diye hitap edilmesini sevmiyorum ben.. yani kapıcı mutlaka  “….. efendi” olmak zorunda değil. Ayrıca onlara da "apartman görevlisi" denmekte zaten!! Neyse konu Selâhattin bey/efendi.. Ama nedense 100 kişiye “USTAAAA!” diye bağırsan bir tek o, “Hı?” diye cevap verir!! Konuştuğunu duyan hiç olmamış.. yani “hı-hı”… “ “Hı..??” “cık!” gibi sesli ünlemler haricinde konuşmayan bir adam.. Ama ibadet eder gibi çalışan bir adam.. Boynunda steteskop ile akciğer dinleyen doktor gibi gelir, bakar, hatayı, yanan kabloyu, kopanı, bağlananı vesaireyi bulur yapar .. gider.. daha arızayı bulmadığı ve gidermediği görülmemiş.. İstediği meblâğı da yazıp bırakır, beklemez. Tip yani!
Yaşlı, ak saçlı, bana yıllar öncesini hatırlatan hâki renk parkalı, 
ter kokmayan tertemiz bir adam… On yıldır tanırım kendisini ..


Yeni taşındığım eve biraz uzak düştüğü halde, çocuğunu sadece güvendiği doktora götüren bir anne titizliği ile yine onu aradım.. Konuşmadığı gibi konuşanı da sevmediğini bildiğimden telefonda kısaca “hocam, …… adrese gelirsen sevinirim .. ben Gülsen hoca …” dedim. “hı—hı..” dedi ve geldi!
Yeni avizeleri takacak bazı kablo uzantıları yapacak falan.. O çalışmaya başladı ben de bilgisayarın başında yazıları takip etmekteyim.. O sırada Yılmaz Özdil’in başımızdakilere giydirdiği(!) bir yazısını okuyorum.. Selâhattin ustanın evde olduğunu unutup oldukça yüksek sesle, bir kadına, hele hele bir öğretmene hiç yakışmayacak şekilde (kime göredir bu karar onu da bilemem, ayrıca hiç umurumda da değil) küfrettim!!! .. “ağzın dert görmesin” diye davudi bir ses tavandan aşağı yankılanınca, evde birinin varlığını unuttuğum için avazım çıktığı kadar bağırdım korkudan!!! Bu defa benim bağırmamdan korkan Selâhattin usta tavana takmakta olduğu avize ile beraber merdivenin tepesinden düşecekti az daha.. “amma bağırdın be”  dedi!.. A-aa adam konuşuyor eni konu.. ama benim dil tutuldu bu sefer.. Baktı bende cevap yok, “kime gitti o sunturlu küfür?” diye sordu.. Gidiş adresini söyleyince de işini bitirip merdivenden indi ve “bunlar ancak 50 yılda çözebildiler bizi hocam” dedi.. Nasıl şaşkınım anlatamam.. Hem konuşuyor hem de fikri var ve anlatabiliyor ve bana neredeyse birebir aynı cümlelerle fikrini anlatan bir başkasını hatırlatıyor..!!!.. “Nasıl ?” diyebildim sadece, devam etmesini istediğimden..
Başladı… :
“Ben ODTÜ elektrikte okuduğum yıllarda…” !!!...***.. ????...!!!..
anlattı… anlattı.. konuşmayı mı özlemişti, benim fikirlerim mi kendisininkiyle uyuşmuştu bilemem… Anlattıklarını buraya yazmamam gerektiğini düşünüyorum..
“şimdi bi çayını içerim “ dediğinde anlattıklarının bittiğini anladım..
“Bana duyduğun bu güvenin sebebi ne hocam?” diye sordum.. “cevap sorunun içinde bak.. çünkü sen beni olmak istediğim tek mesleğe lâyık görüp “hocam” diye hitap eden ikinci kişisin. Üstelik küfürbazsın!!!” dedi dişleri dökülmüş ağız görüntüsü veren oldukça çirkin gülüşüyle..


Yeni evimde ilk çay ikramımı, denize nazır balkonda ODTÜ elektrik mezunu, Selahattin ustaya.. bey’ e.. efendi’ ye .. HOCA’ ya yaptım...

İkinci ikram, İstanbul'un en güzel hanımefendilerine olacak!!