İmtihan neticelerinin belli olduğu gün bugün!
Umduklarına kavuşanları gönülden TEBRİK ediyorum…
Bir anne sevinci ile… Ve sanki öğretmenleriymiş gibi…
Umduklarını bulamayanları veya umdukları gibi neticeye ulaşamayanları ise teselli edemem..
Çünki “TESELLİ” umutların kayboluşunu gidermez.
Çünki TESELLİ; umutların kayboluşunu kabullenmek olur..
İmtihanların neticesi her ne olursa olsun, evlatlarınız yanınızda ve hayatta olsun.. Biten bir eğitim dönemini kepli ya da kepsiz(!) havalara fırlatarak umutlarınızı kutlayın..
Bilin ki, her ne için olursa olsun “başlamak” için GEÇ değildir..
Kızım 5 yaşında ilkokul 2.sınıfa imtihanla alındı.. 9 yaşında Ankara Paris Kolejinin hazırlık sınıfını okumadan kolej 1. sınıf öğrencisi oldu. 16 yaşında üniversiteyi bitirdi.. Dünyada her konuda mükemmelliği temsil eden varlığımdı. Ve 20 yaşında bir kazada kaybettim onu.
Keşke okuma yazma bile bilmeseydi de yaşasaydı diye düşünüyorum her saniye her saat her gün her ay ve her YIL….
Sevgili dostlarım.. arkadaşlarım.. anne ve babalar..
Evlatlarınızın hayata sımsıkı tutunmalarını sağladığınızı biliyorum…
Önemli olan bunu onların bilmesi..
Sizin yerinizde olsam onlara hediyeler alırım.. kazansınlar ya da kazanamasınlar..
Sizin için önemli olanın, ne olduğunu anlamalarını sağlamak için..
13 yorum:
Gülsen öğretmenim,iyi ki varsınız.Saygı ve sevgiler...
Bu kadar kısa ve etkili bir teselli yazısı görmemiştim hiç.
"Bİ TANESİNİZ" :)
Birinici olamadığım için yazmak istemiyordum ama o kadar güzel bir
yazı karşısında kapris yapamazdım.
Böyle bir günde yazı yazmadan dura-
mazdınız tahmin etmiştim.Çok hassassınız, yaşadıklarınıza rağmen
çok kuvvetlisiniz evet iyi ki var-
sınız..
Dile getirişiniz, hatırlattıklarınız yaşam dersi gibi...
Her bir cümlesini kendimce neredeyse ezberleyerek ve kulağıma küpe yaparak okudum Mamyciğim...
Anlamsız koşuşturmalarımız , kendimizi yiyip bitirdiğimiz abuk sabuk sorunlarımız, kendimize dert edinip kendimizi paraladığımız çıkmaz sandığımız üzüntülerimiz ve en önemlisi çocuklarımız için ders çalışmıyor, işe girmiyor ahh ahh vahh vahh yaptığımız bir dönemde TOKAT gibi bizi kendimize getiren bir yazı .....
Sevgili Hocam ne desek boş , siz gerçekten zorlu bir dönem yaşamışsınız. Hala yaşıyorsunuz. Bundan bize yaşam dersi verdiğiniz için teşekkürler, sabırlar....
Gülsen Hocam, çocuk yetiştiren aileler ümit ederim sizin yüreğinizin derinliklerinden gelen bu mesajınızdaki dersi algılarlar ve hayatlarındaki değerlerin kıymetini daha iyi bilirler…
Biliyorum böyle bir acının teselli olmaz! ancak yine de acınızı paylaşıyorum..Yaşadıklarınıza rağmen, göstermiş olduğunuz bu duyarlılığınız ve hassasiyetiniz için çok teşekkürler...
Sevgi ve saygılarımla…
denilecek ne kalıyor ki..
her yıl bu zamanlar da birkaç genç yaşamına son vermiyor mu..
evlat acısı.. başka şeye benzemez elbet..
sağ olsun da sorunlu olsun bi çözüm bulunur derim hep..
onlar da bildiğinden.. sorunları ve çözüm arama hallerini eksik etmezler başımdan gerçi..
sarılıyorum kızkardeşçe sana ..
atalet..
Beceremem, diyemem, bilemem...
Ne yazsam anlamsız olur, dedim yine..
Ama dayanamadım, penceremden görünen narin bir kalbe öpücük kondurdum.
Sevgili öğretmenim...Sen anlarsın Arzu demiştiniz bir an anlıyorum demiştim ama ...ama diyorum işte...
Yıllar önce bir sınavda göreve giderken okul yolunda koşuşturan,alı mor yüzlerle heyecanla bekleyen çocukları ve ailelerini görünce gözyaşlarımı tutamamıştım.Oysa o yıl kendi çocuklarım sınava girmemişlerdi.biri bir yıl önce girmiş,diğeri bir yıl sonra girecakti.Sınav sonrasını düşünmüştüm sınav süresince ,kimi sevinecek kimi üzülecek diye...Teşekkürler çok etkileyici yazınız için.Sevgiler...
Bu küpeyi tüm insanların tüm ömrünce takmasını diliyorum ve miras bırakmasını..
Saygılar sevgiler..
Gülsenim, ben seni çooook seviyorum......
Gülsen öğretmenim, yazınızı bu akşam okuyabildim. İçim derin, kopkoyu bir hüzünle doldu. Öyle bir acı yaşamış durumdasınız ki, karşısında söylenebilecek tek söz yok. En azından ben bilemiyorum. Ne denebilir ki, ne diyebilirim ki? O güzel, hassas, sevgi dolu yüreğinize sıcacık duygular göndermek istiyorum sadece. Ama ne desem hissettiklerimi anlatmaya yetmiyor. :(
Çocuklarımız için yazdıklarınıza kesinlikle katılıyorum. Hiç bir şey onların sağlık, mutluluk, huzur ve yaşama sevincinden önemli değil. Hiç bir zaman eğitim konusunda hırs ve zorlama yapmadım kızıma. Onun hayatta mutlu olmasını istiyorum. O mutlu olunca ben de mutluyum, o mutsuzsa ben de mutsuzum. Dilerim hayat ona anne yüreğimin istediği bütün güzellikleri verir.
Bu güzel ve içten dilekleriniz için kendi adıma teşekkürlerimi gönderiyorum, sevgilerimle...
Ahh, canım Gülsen hocam elim tutuldu dilim tutuldu. Ne demeli nasıl teselli payı çıkarmalı böylesine bir acıdan.
Sizi seviyorum
Yorum Gönder