"... anneme anlatırım..."

İçimdekiyle yarıştı dışarıdaki fırtına !!

O geçti gitti, içimdeki hâlâ yıkıp kırmakta

Yaşadığım yıllar boyunca ne yaşadıysam, aklımdan hep olanları ve olayları gidince “anneme anlatırım” diye düşündüm. ister kabına sığamayacak kadar coşsun yüreğim, isterse katılsın ağlamaktan.. hepsinde, tüm mutluluklarımda, (hastalıklarımın haricinde) tüm aşklarımda, terk edilişlerimde, terk edişlerimde yeni bir yıkılış ya da dirilişlerde … hepsinde içimden geçen tek düşünce “anneme anlatırım” idi..
Okuyanlar hatırlar mı bilmem, kitabımda tek satırla geçmiştim bunu… kabristandan annemi karın altına bırakıp dönerken, etrafımda konuşulanları duyduğumda da, bir an önce gitsem de anneme anlatsam diye geçirmiştim aklımdan.. ve… o gün bugün, ben hâlâ neyi görsem, duysam, hangi olayla sarsılsam yine anneme anlatırım diye düşünüyorum.. yürek vazgeçmiyor ana kucağından, kokusundan… aklına her ihtiyaç duyduğumda, yağmur sonrası gibi koklarım ana hasretimi.. ve anlatır anlatırım… Yazdıklarımın bazılarını bazı yazılarımda yayınladığımı da hatırlıyorum..
Şimdi yine o kocaman ciltli, bir tek boş sayfa bulamadığım defterin başındayım.. Ne çok şey anlatmışım anneme allahım .. ne çok şey!!.. Acaba o nedenle mi o içimdeki çocuk hiç büyümedi?
Bazı sayfalara ilişti gözüm.. “sana bile anlatmaya utandım şimdi anne” demişim… halbuki “yardım et” diye başlamışım satırlarıma.. “sen olsan…. ? “ diye biten binlerce soru sormuşum cevapsız!!
Tüm bu habersiz paylaşımlarda bir tek hastalıkları/ameliyatları anlatmamışım üzülür diye.. bir tek onları es geçmiştim… ta ki o kum fırtınasının içinde yürüdüğüm 18 nisana kadar..


Önemliydi o tarih… Birleşen  sebeplerin içinde bugün annemim doğum günü olması vardı önce.. belki onu hiç "yok" olarak düşünemediğimden gidiş tarihini hatırlamam!! Bir kaderi belirleyecek tarihti aynı zamanda ve ne enteresandır ki, bana bir "tesadüf" ün armağanı olarak düşündüğüm Nihan'ım için de geçerli idi aynı tarih!! O da ayrı şehirlerde farklı bölümlerde doktor ellerine emanet edecekti canını yine yarın!.. O nedenle onu tanımama sebep olana yalvardım önce onun için..  Belirlenecek neticeler, olumlu olsa ne olur olumsuz olsa ne olur diye düşünmemeye çalışsam da,  ömrümde ilk defa endişelerimi ve çoğul korkularımı anneme söylediğimi ve ona Nihan'ı anlattığımı fark ettim..

Saate baktım daha 45 dk. var randevuya.. Gidilecek yer yakın .. hava biraz rüzgarlı ama ben o rüzgarda uçamayacak kadar kiloluyum nasıl olsa!! diye düşünürek, sokağa çıkıp 10-15 adım atmıştım ki…. birden hava karardı.. bir turuncu renk toz bulutu, içine çekecekmiş gibi yakaladığını, yukarıdan aşağılara inerek içine çekip fırlatmaya başladı bulduklarını.. Geri dönemeyecek kadar uzak, hastaneye ulaşabilecek kadar yakındı yol.. ve ben ağaçların çatırtı ile kırıldığını, açık kalan bir araba kapısının koptuğunu, balkonlarda ne varsa döne döne rast gele yerlere çarparak parçalandığını, feryatlarla okullara koşturan anneleri seyrede seyrede, trafiğin durması nedeniye boşalan caddenin tam ortasından, yarı uçuyormuş gibi yarı savrulup dengemi kaybederek ulaştım gideceğim yere..


Bu yaşa geldim içimde bir çocuk hâlâ
Sevgiler bekliyor sürekli benden.
İnsanın bir yanı nedense hep eksik
Ve o eksiği tamamlayayım derken
Var olan aşınıyor azar azar zamanla.


*
Anamın bıraktığı yerden sarıl bana!..


demiş Metin Altıok… herkes adına!

Böyle bir şiiri yazmak için, ya da bu kadar mükemmeli bulmak mümkün olmasa da ŞİİR yazabilmek için, genç olmaya delikanlı takılmaya mecbur değil insan.. Çünki insan, kendine olan güveni kadar genç ve kuşkuları kadar yaşlıdır.. Cesaret aptalda olmaz sadece.. insan cesareti kadar gençtir çünki ve korkuları kadar yaşlı.. Umudun devamı gençlik ve bezginliğin diğer adı yaşlılıktır unutmayın sakın.. Şuna inanıyorum ki, ideallerinin bitmesi insanları yaşlandırıyor, yılların geçip gidişi değil.. Beyni hep yeni arayışlar içinde olan ve bulduklarını paylaşan her insan gençtir daha önemlisi hep genç kalır. 
Bu nedenlerle, heyecanlar hiç bitmemeli ve o çocuk sizi hiç terk etmemeli ki, ruh kırışmaya başlamasın!.


Tahlil neticelerini beklerken, içimden  kendimle konuşmalarımı ve beynime kazınan bazı cümleleri sizlerle paylaşmak istedim sadece, içinizdeki o çocuk ölmesin diye!.. Beni sevdiğinizi biliyorum.. Çünki ben de sizleri sizin bilemeyeceğiniz kadar çok sevmekteyim..


Böyle duygusal ağırlıklı yazılar yazdıkça, beni tanımayanların veya tanıyamamış olanların hakkımda ne kadar yanlış … yok yanlış değil de, değişik, benimle pek ilgisi olmayan kararlar vereceğini düşünüyorum..
Aslında dışarı yansıyan yönümde pek de romantik tarzlar, duygusal edalar görülebilmesi mümkün değil.. Öyle erkek ayşe tavırlarım olmasa da, biraz realist davranırım.. Ama ne kadar isterdim işveli nazlı az bir şey de cilveli olmayı.. mayama katmamışlar neyleyim!!! :)

Yine de, tüm olduğum gibi görünmeme rağmen, bir görünmez pınar gibi kaynayan duygularıma gem vuramıyorum.. ve kana kana o pınardan içip beslenen, zaman zaman  felâketim olan o çocuğu içimden söküp atamıyorum.