BAŞKENT'i sebeb-i ziyaretim/iz..

burak doğu/

Geçen hafta maaile.. 4 kişi!! mutlu mesut yemek yerken, sarışın afetim birden cok ciddi bir sesle, "ben okula gitmemeye karar verdim" dedi.. sofraya bomba düştü!..  Babası, " her kararın bir sebebi vardır, senin de var mı?" diye sorduğunda, "Anıtkabri görmeden okula gitmek istemiyorum" diye yanıtladı..

Ona okula başladıktan sonra da Anıtkabir ziyareti yapılabileceği söylendiğinde ise, "ama sınıfta öğretmen kim anıtkabri gördü diye sorduğunda ben parmak kaldırmak istiyorum babacım" dedi..

O gün, ona yaşgünü hediyesi olarak,
onu Anıtkabir'e götüreceğimize söz verdik..

Benim sarışınım afetim.. meleğim.. torunum EYLÜL İMGE'm..

böyle dakikalarca durdu ATA'sının huzurunda..

daha söyleyeceklerim bitmemişti diye ağlamaklı ayırabildik

saygı duruşundan ..

O küçücük derin ve dolu beyninden geçenleri,

ATA'sına neler  söylediğini bilmek için neler vermezdim..

Sizlere tam olarak sıraya koyamadığım,

 sadece iki güne sığan ama yıllar sonra bile hatırlanacak  

mutluluğumuzun resimlerini sırasız da olsa paylaşmak istiyorum..

İlk olarak Anıtkabir ziyareti...

sonra Atatürk orman çiftliği ve hayvanat bahçesi var..

***

Ayrıca, babasının  müzik grubu "Blue blues" un,

ODTÜ şenliklerinde konser vermeleri için aldıkları davet de  

gündeme gelince,   iki önemli etkinliği birleştirip

unutulmaz anıların albümünü kabartmaya karar verdik..

Bu görüntüleri de,

oğluyla gurur duyan bir annenin

gülümseyen çehresi ile sizlerle paylaşmak istiyorum azzzz sonra!!.

***

 belki ... butçukların tanışmalarını da görmek istersiniz!!!

:)

Anıtkabir'in aslanlı yoluna  giriş anında...

birden bire böyle put gibi durup dakikalarca seyretti önce..

sonra peşinden gittiğimizden emin olmak için,

 belli etmeden yandan kontrol ederek bizi,

aslanlı yolda yürümeye başladı..      

fotoğraf çektirmek istediği noktaları

kendisi seçip poz verdi..

 aramızdaki mesafe artınca ve yorulunca,

mor menekşelerin ortasında bir sarı papatya oldu..

Oturup anne ve babasını bekledi.

"bu kapıdan girmek istiyorum" dedi.. neden? dedim,

"duvarındaki resim çok ilginç ondan" diye cevapladı..

ANITKABİR'in plânı ve mini maketi olan bir salona girdik

burası aynı zamanda

müzeye açılan kapılardan biri.

onları izlemenin mutluluğu ve gururu ile,

torunuma ATA'mı tanıtmaya gidiyorum arkalarından..

                                      

mizaç olarak biraz ürkek bir çocuk olmasına,

 anne ve babasının elini hiç bırakmamasına rağmen,

böyle koşturarak hepimizi arkada bırakıp gidiyor..

hakimiyetin kayıtsız şartsız milletin olacağı

bir gelecek yaşamasını diliyorum içimden..

Saygı duruşumuzdan sonra

tüm Anıtkabir'in o uçsuz bucaksız beton yollarının altında,

alt katta yer alan muazzam ANITKABİR müzesine iniyoruz..

ATÜRK'ün Türk ordusuna verdiği son mesajı.

(resime tıklayıp okuyabilirsiniz)

ATATÜRK'ün sesinin yankılandığı loş ve taş duvarlardaki tarihi,

her birimiz farklı olsa da, bir tek müşterek duygu ile,

gözlerimizde yaşlarla seyredip dinliyoruz.

Aklıma, çocukken sadece 10 kasımlarda yayınlanan  Atatürk'ün sesi ve okuduğu nutku dinleyişimiz geliyor.. Anneannemin, annemim babamın tüm hane halkının hıçkırıklarından zor duyduğum, ama en sonunda

"NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE" dediğinde ATAM'a

avazım çıktığı kadar bağırarak eşlik edişimi hatırlıyorum. 

Gördüğü her bir kareye ilgi ile bakan,

soran, anlamayınca tekrar soran, fikir yürüten

ve müzeden çıktığımızda "ne hissettin?" diye sorduğumda,

"kendimi büyümüş hisettim" diye cevap veren EYLÜL İMGE'm ..

***

Müzeden çıktığımızda nöbet değişimi başlamıştı..

Oğlumun, her zaman çektiği fotoğraflara

anlamlar yüklediğini bilirim ..

Ama bu, bana çok farklı bir anlam kattığını düşündürdü..

Bu nedenle,  fotoğrafı sizlerle paylaşmak istedim .

O beton yolu sarsan sesleri duymanız için!

Kudret, damarlarındaki  asil kanda mevcut olanlar!.

Her anne/baba sever çocuğunu, doğanın kanunudur..

Onunla gurur duymaları ise, onların sorumluluğudur..

Hande'nin yüzündeki gülüş de, bu gururun aksedişi,
tıpkı benim yüzümden de hiç silinmeyen o gülüş gibi...

Şimdi Atatürk Orman Çiftliğine ve Hayvanat Bahçesine...

gidiyoruz demek isterdim!!!

İçler acısı bir durum.. Kasıtlı... sinsi... Plânlı... Anlaşıldığı üzre artık orası hayvanların bile bile ölüme terk edildiği, girişin parasız yapılarak halkı düşünen asil pozlarla, hayvan bakıcılarının maaşlarının ve hayvanların yem ve yiyeceklerinin bile alınamayacak bir ortamda, tinercilerin ayyaşların akıl almaz inanılmaz bir pislik içindeki çoktan parsellenmiş bu uçsuz bucaksız mümbit arazinin içinden sizlere ne yazık ki sunacağım bir görüntü yok..

Bu yazdıklarımı benim haykırışım olarak kabul edip hoşgörün lütfen..

Zannederim yetkililer de  fakir dostu olarak girişi parasız yaptığını haykırmakta!!

baba kız..

İmge'nin midillisi..

ve göstermelik kalanlardan bir yer..

 

VEEEEE.... VE... VE  

KİND'a BLUE BLUES BAND..

     
          
Burak ve arkadaşları..
Her biri ayrı ayrı kendi mesleklerinde başarılı olan
ve müziği bir yaşam kalitesi olarak kabul eden grup..
                                                          

Kind'a Blue Blues Band @ ODTU 12.05.2012

Vocals & Harmonicas: Kelly Brewer & Burak Doğu

Guitars: Mehmet Barlo & Barış Özgür

Çıtır Bass: Selimcan Yılmaz Drums...

SONRA GECE OLDU...

BEDENLER YORGUN...

    AMA RUHLAR COŞKU İÇİNDE...

400 km.yol gelindi.. Konser verildi.. Ziyaretler yapıldı..

ama bitmedi..

Bu yakışıklı, Nihan'ımın butcuğu.. Kayra.

Ben onun da mamisiyim :))

yemekte tanıştı kuzucuklar..

poz verin dedik böyle durdular..

gülün dedik .. güldüler..

sarışın afetim hazırolda duruyor ama

butcuk sarılıverdi..

sonra, sinirleri bozuldu

birbirlerine bakıp gülmeye başladılar..

Bu kadar güzel iki çirkin gördünüz mü???!!!

no comment.

13/mayıs. 2012 (anneler günü)
Başkent Öğretmen evi