Hatırlanmak güzeldir..

ama..
hatırlamak daha güzel!..
 

Çünki, ister daima hatırlanacak kadar güzel,

isterse unutulmayacak kadar acı olsun;  anılarıma saygım var benim!

Ve bu kısa cümle, aslında dilime pelesenk olmuş bir anlatıştır uzun uzun anlatamadıklarımı!. o nedenle uzatırım elimi gönlümde yer eden değerlere..

 

Hatırlanmayı sevdiğim kadar, hatta abartısız, hatırlamayı daha çok önemseyen bir iç dünyam olduğundan..  Tarihler.. yerler... aklımda asılı kalan cümleler... hiç zorlama olmadan, en ufak bir kayıt altına alınmadan, gönlümden çıkıp uygun adım gözümün önüne gelir zamanı geldiğinde..

Bazılarına ufak bir anı ile, bazılarına sesle, bazısına tek satırla.. onu unutmadığımı iletirim farklı  lisanlarla!..

Bugün 5/temmuz..

Bloğumdaki 5 temmuz tarihlerine göz attım az önce.. Yapılan tüm yorumları kısık sesle sanki duyan olabilirmiş gibi, sessizce okudum.. Artık aramızda olmayan dostlarımın yorumlarıyla ilettiği dilekleri okurken sesimin farklı yükselişini engelleyemeden!..

Ve düşündüm..

İsterim ki bir gün, yine bir 5 temmuz geldiğinde,

sayfalarımda artık yazılamayan ve tekrarlanamayan

seslenişim bulunmazsa;

bir önceki yıl yazılan okunsun yeni yazmışım gibi..

YİNE yazmışım gibi!..

Bugün 5/temmuz..

Kalan ömrün bir yılına daha veda ettiğim bugün, 

 değişmeyen tek şey:

 SENİ HATIRLAMAK!

“ne güzel şey hatırlamak seni”

demiş Nâzım..

Zamanlar öncesinde

sanki benim adıma!.

Ben de,

desem ki usulca kulağına

“ne güzel şey hatırlamak seni…”

.. duyar mısın?

 

Biliyor musun

bazen bir evlâtsın anaç yüreğimde

meme uçlarımı sızlatan..

Bazen,

gölgesinden bile güç aldığımsın..

Vatanım gibisin sınırlarını çizdiğim,

uğruna can feda! ..

Doğan günümün alacası,

ömrümün son hatâsı

Sen!

sevmeye kıyamadığım,

öpüp başıma koyduğum nimet!..

Kıymetini bilemedin kıymetinin yazık,

bu yüzden

eğreti durdu yüreğinde ona verdiğim kıymet! 

Keşke.. ah keşke
yanlış görülen bir rüya gibi yorumlayabilsem

geçen zamanı

ve

‘cezir’ başladığında kumlara yazsam adını!

Tırnaklarıyla kazır gibi

sildiğinde dev dalgalar .. ‘met’ ile

yaşanmışları,
yazılanları,
kayıpları..

uyansam kan/ter içinde!..

Zaman,

yine sürükleye sürükleye

götürse geceyi içindekilerle,

ve

içinde hiç olmadığın sabahlara

uyansam seninle.

Her 'gün'  dün olduğunda
seni hatırlasam,

her hatırlayışımda çoğalsan mutluluk gibi
yarınlarımda bulsam seni
hiç bitmesen!...
 

Ne güzel şey seni hatırlamak

bilsen!

o5/o7