işte orda.. aklıma geliyorsun!

Duygular, insanları bir süre sonra rahatsız etmeye başlar. Olumlu olması, ya da olumsuz olması şart değil; yoğunluğu önemli.. İnsan bir gün gelip kendi duygularından bile rahatsız olursa, yani bir gün, "ben bu dangalağın neresini sevmişim” diye düşünürse, ya da “uğruna ölümle tanıştığım salak bu mu tanrım” diye itirafların en acısını dile getirirse, veya artık bir kişi veya bir duygu yoluna, günahlarını bile feda etmeyeceğinin altını koyu koyu çizmişse … o zaman o insanın, başkalarının duygu yoğunluğundan etkilenmesi mümkün mü? 
Ya da onun düşüncelerinden sıkılmaması?

Yani demem o ki, kabak tadı vermenin ne anlama geldiğini anlamak için, o kabağı yemenin şart olmadığını biliyorum ben!.

O nedenle bugün,  bambaşka, güzel ve özel.. duygusallıktan azade.. lây-lây lom  şeyler anlatmak istedi canım.  Espri içeren, biraz cinsiyeti çağrıştıran.. az bi şey ortalığa mavi boncuk serpen.. Hatta aba altı üstü hiç düşünmeden kimin eli kimin cebinde diye ifşa içeren satırlarla dolu muziplik gibi muzurluk  yapmak geldi içimden.. Nasıl olsa can simidim hazır.. sınırı geçer ileri gidersem yazdıklarımda, "nisan biiiiir" derim olur biter diye düşündüm. :))

Böyle manyak bir yazı yazmak istedim.. Hatta başladım bile. Ama daha ikinci satırına geldiğimde,  ilk satırı sildim, oralara noktalar koydum parantez açıp içine “konu değiştir” diye yazdım. Yazdıklarımın bitmesine yakın, aklıma takıldı değiştirmem gereken konu!! Sayfayı yukarı doğru kaydırıp, ilk satırda bir süre düşündüm.. Aklıma gelen konuların hiç birini beğenmeyince de, o ikaz satırını da sildim. Bu sefer baktım, yazıya güm diye ortadan başlamışım gibi oldu,  ne başı belli anlatmak istediklerimin ne sonu!  O zaman o satırı da silip, 
“burası facebook sayfan değil kendine gel” diye kendimi ciddi ciddi uyarıp,  devamı olan alt satırı da sildim..

İnsanın, hayatından "nisan bir şakası" gibi gelip geçen, aklı başında her insanın, başa gelmesinin mümkün olmadığını düşündüğü o nisan bir şakası gibi yaşanan, her hatırlanışta görülen bir rüya ile karıştırılan, aslında yaşarken görülen kâbusun, salakça hayra yorulan bir rüya oluşunu, ve tüm bunların  o "tesadüf" ün yaptığı "bir Nisan" şakası olduğunu da sonradan anladığını anlatacaktım.. Başıma gelen bir trajikomik olayla başlayarak..    

Ama olmadı.. Siline siline yazdığım bir sayfa dolusu yazı bitince, geriye kalan son iki satırı da okumadan silecekken baktım.. özetin özü kalmış geriye!..

İçinde , duygu olmayan! espri içermeyen.. Ne "Nisan bir", ne de diğer ayların 1' i ile başlayacak şakayla yakından uzaktan ilgisi olmayan.. Yeri, zamanı, sahibi de belli olmayan . Benim bile tanımlamakta  zorlandığım.. "şimdi bunu yazsam ne olur silsem ne olur?" diye düşündüğüm.. 

Sonra karar verdim kaldığı şekilde bırakmaya!!.. bu da benim Nisan bir şakam olsun dedim!

Sözün özü, kabak tadı veren duygu artıklarından ve kirliliğinden rahatsız olanlara, pek çok yazılanları okumadan okumuş gibi yapanlara tüm yüreğimle hak verdim. Üstelik, kırpıla kırpıla, bana göre sözün özü, belki başkasına göre başlangıcı olan ve aşağıdaki satırlarla başlamasa da böyle 'biten' bir duyguyu okumak istemeyecek olan herkes için geçerli bu "HAK"! 

 

"İnsanın aklı,  ya kaçarken , ya  s….... başına gelir "  denir ya hani.. Doğruymuş meğerse bu söz.. Kaçtığımda diyemem ama  diğerinde hep aklıma geliyorsun.”