may/hoş görüntüler!!..

Sayfamı açtığımda, aklımdan geçen, bugünün önemini, değerini, unutulmaya yüz tutması mümkün olmayan ama unutulması için var güçleri ile çalışanlara her saat bela okuduğum özel bir gün olan 23 Nisan  çocuk bayramını anlatmaktı.. Çocukluğumda aklımda kalış şekli ile.. 

Ama bugün, etkisinden hâlâ kurtulamadığım çok enteresan bir olay yaşadım. Gerçekten beni tedirgin edecek kadar duygulandıran bir olay. Ve.. sizlere onu anlatmaya karar verdim.

Bundan 6 yıl kadar önce sizlerle paylaştığım bir yazımda bahsi geçen o akordeon sesini duydum sanki yine uzaklardan bu  sabah. 
Önce kendimi payladım içimden "saçmalama" diye..  Ama, yine Strauss  vals çalıyordu biri.. sanki iki akordeon beraber çalıyor gibiydi... Birden irkilip dimdik oldum oturduğum yerde!.. sonra gevşettim bedenimi "yok artık.. daha neler" diyerek ve az bir şey kendime hürmetler sunarak!! Ama o müziğin, hafızamı geçmişe götürmesine de engel olamadım.. 
Altta tekrar yayınladığım 6 yıl önceki yazımı hatırlamıştım.. Aynı kişi olması mümkün değildi.. olsa bile taşınalı yıllar olan bu evimi bilmesi bulması da mümkün değildi.. Kendimi rahatlatmama rağmen akordeon apartmanın bahçesinde çalmasına devam edince, kalkıp, saksıları uçuran rüzgâra aldırmadan balkona çıktım. 

Biraz şişmanca bir genç adam  ve yanında sıska bir erkek çocuk yukarılara bakarak akordeonlarını beraberce çalmaya devam ediyordu.. Acaba bozuk param var mı diye düşünürken... birden!... BİRDEN adamın üzerindeki monta takıldı gözüm... Evet oydu!.. 6 yıl önce verdiğim oğlumun sarı/lacivert montu hâlâ sırtındaydı. Oydu evet! ve bu defa çocuğu ile gelmişti ve beni bulmuştu yine. 
Görmenizi isterdim, gerçekten görmenizi isterdim beni, baba oğul beni balkonda görünce ellerini birbirine "çak!" yapıp yeniden çalmaya başladıklarında..
Demek ki geçenlerde bir alış veriş merkezinde tesadüfen karşılaştığım eski taşındığım evdeki komşumun "seni yana yakıla efendice bir çingene sorup duruyor" dediği buydu.!!.

Bendeki bu çarpıcı etkiyi hoş görebilmeniz için, bu efendi çingene(!) ile tanışmamı hatırlamanızı istedim bu yüzden.. 
Huzurlu bir bayram dileklerimle..  

****
Her akşam aynı saatte gelirdi.. Hava, insanın ancak bastığı yeri seçebileceği kadar aydınlık, kimsenin seni seçemeyeceği kadar karanlık olduğunda..

Başındaki fötr şapkası dikkatimi çekmişti.. Kazablanka filmindeki ricky (humprey bogard) gibi yana eğik, yüzünün neredeyse tamamını örten.. Uzun kalın paltosunun iç cebinden çıkarttığı bir torbadaki eldivenlerini takıp çöp konteynerinin kapağını açtığında, önce araştırma yapan, istatistikçi ya da görevi bu tip işler olan bir yetkili zannetmiştim. Hatta mikropları incelemekle görevli bir sağlık personeli olabileceğini bile düşünmüş “allahım ne beter meslekler var seve seve yapılan”.. diye aklımca ahkâm kesmiştim..

O gün,  yine hiç durmadan havlayan köpeğin sesinden hem rahatsız olup hem de meraklanınca, balkona çıktığımda yine onu gördüm.. Koltuğunun altındaki, açılınca pazar çantası olan çantasını açtı, eldivenlerini giydi ve… çöplerin arasında bulup beğendiklerini o çantaya itina ile yerleştirmeye başladı!!.. Birden saklanma ihtiyacı hissettim beni görmemesi gerektiğini düşünüp.. Sonra fark ettim ki beni görmesi zaten mümkün değil…
O, etrafını yok kabul eden, kendi dışında bir dünyanın olabileceğini bile düşünmeyen bir insandı .. Hangisi daha temiz… hangisi yenebilir.. kullanılabilir.. götürmeye değer?? o anki  aklının onu ve düşüncelerini yönlendirdiği tek şey bu olmalıydı..


Ertesi gün evdeki her bedene uyabilecek bir yelek ve 2 süveteri iç içe iki naylon torbaya koyup ağzını da sıkıca düğümleyip onun geleceği saate yakın sokağa çıkıp çöp konteynerine bıraktım. Ve.. sonra adını ricky koyduğum adamı beklemeye başladım.. Geldi! Evet geldi..  O, kendisinden başka hiç kimse yokmuş gibi yürüyüşü ile .. kapağı açtı bazı torbaları parçalayıp içine bakıp attı bazılarından seçmeler yapıp çantasına koydu.. sonra benim torbayı buldu.. açtı ve eldiveninin tekini çıkartıp içindekini elledi.. ve çantamsı torbasına koyup hızlı adımlarla uzaklaştı.. A-aa.. daha 2 bu tarafta 2 de karşı tarafta olan çöpleri eşelemedi bu akşam.. hızlı hızlı kafası daha bir öne eğik uzaklaştı..
O günden sonra kitabımı alıp o saatlerde kapalı balkonumda okumaya başladım.. Tül perde kapalı, demli çayım yanımda!! Ertesi akşam yine geldi. Kapağı açtı karıştırdı karıştırdı.. sonra hiçbir şey almadan yanındaki çöpe yöneldi.. arıyordu!.. evet.. fark ettim.. taa diplerine kadar eşeledi, bulacağını umduğunu bulamayınca,  yolun karşı tarafındaki konteynerlere yöneldiğinde, gözümden akana engel olamadım. Bir koşu gidip, kolundan tutup  balkona getirip sıcacık çay veresim geldi.. hava nasıl soğuk.. nasıl keskin bir kırbaç gibi rüzgâr.. Ve o, o akşam küs çocuklar gibi hiç bir şey toplamadan gitti..


Hem ağlayarak, hem kafamı çalıştırıp nasıl yapılması gerektiğini düşünerek minik torbalar hazırlamaya başladım.. çorap torbaları.. atkılar.. kalın yün bereler.. kazaklar.. modası geçtiği için değil, çok şişmanladığından içine sığamadığı için oğlumun kullanamadığı şahane montlar…(allahım nasıl kirli çıkıyım bennnnnn!! her yengeç gibi çöpçü ruhu taşıdığım ve 'belki' lâzım olur diye her şeyi sakladığım için mi yakın hissettim ricky'iyi kendime acaba?? ) 

Ertesi günden itibaren, sırayla her akşam birer birer, tam hava kararmaya başlarken gidip çöp kutusunun en üstüne bırakmaya başladım torbaları.. Üçüncü gün,  sıra kazak /mont torbasını bulmasına gelene kadar, sadece çenesini görebildiğim ricky o gün kazakları bulunca durdu ve aniden başını kaldırıp evlere doğru baktı.. kazakları sıkı sıkı göğsüne bastırmıştı. Boş bulundum ve birden geri çekildim.. o hamlem beni ele verdi.. bir selam verdi izci gibi, iki parmağını fötrünün yanına koyup sonra selamını benim balkonuma doğru gönderdi..

**

Bir Pazar, ki her Pazar olduğu gibi (nedense) erken kalkmanın yasak olduğu düşünülen bir zihniyetle, uykumu almış olduğum halde göz kapaklarımı nazlarken,  sokaktan gelen bir akordeon sesi duydum.. nefis bir strauss vals çalıyordu biri!.. kim olabilir???  Düğün var herhalde komşu bahçelerde diye düşünüp çalınan valsleri daha net duyabilmek için buz gibi soğuğa aldırmadan camı açtım.. Baktım gençten bir çocuk… başı havada… tam benim balkonumun altında ve tam benim pencerelerime doğru bakarak çalıyor.. “hiç yanlış basmadı notaları hayret” diye düşünürken, birden sırtındaki montu gördüm!!! Dün akşam koyduğum poşetteki monttu!.. Aman allahım adam satıyor muydu yoksa topladıklarını diye düşünürken müzik sustu baktım delikanlı kapıyı açmamı işaret edip elindeki zarf gibi bir şeyi gösteriyor.. Açtım! (ne cesaret diye düşünmeyin, böyle durumlarda tehlikede olan, daima karşımdakidir ! :)) .. Yukarı çıktı ve tipik bir muhacir şivesi ile “anam selâm eder.. dua eder.. “ deyip elindeki gazeteye sarılı yassı bir şeyi uzattı..  "bu ne?" dedim almadan.. “anam yapar her Pazar baççede.. bu senin al” dedi.. alıp açtım! Sacda pişmiş küçük iki yufka idi..
Henüz soğumamıştı!.. Avuçlarıma, bir "insanın", bir annenin yüreğindeki sevginin sıcaklığını  yayıyordu!.. 


Bu Pazar böyle limon sıkasım geldi pazarınıza!.. az sonra benim akordeon konserim başlamadan, kibrit kutusuna koyup balkondan attığım, harçlığı hazırlamam lâzım..