Hasret...

              Bazı kelimeleri eski söylenişi ile kullanmayı daha çok seviyorum. Her ne kadar çağımızın en şanssız nesli olarak kabul ettiğim 40-50 yaş arasında olanlar, yeni türkçeyi yaygınlaştırmak ve arapça-farsça olarak dilimize yerleşen kelimelerin kullanılmasını engellemek için, yasaklanan kelimeleri kullanandan ceza olarak müşterek kumbaraya para atılmasını adet edinmiş olsalar da(!).. artık günümüzde bunun neredeyse tam tersi rağbet görmekte!.. Ama ben o inşallah/maşallah ile başlayan konuşmaların içinde yer alan kelime ve terimlerden bahsetmiyorum..
       Bazı yeni kelimeler sanki o içinde olması gereken yoğun ifadeyi biraz yok ediyor gibi geliyor bana.. Aslında (kulak-dil-el) üçgeni son derece uyumlu çalışmakta. Kulak duya duya alışınca, dil konuşmasının arasında kullanıveriyor; ondan sonra da bakmışsınız ki kalem yazıvermiş..
             Hepsi için söyleyemem ama bazılarını kabul edemiyor benim bu üçgenim!!  “Hasret” de onlardan biri. Yerine geçen “Özlem” de güzel, hele de ismi özlem olanlar için!! Ama bu kelimenin (yenisinin ya da eskisinin) yüklendiği anlam kötü.. Yani hasret çeke çeke yaşamanın neresi güzel olabilir?  Bu duygu, ister bir kişiye ister bir mekâna duyulsun fark etmiyor. Neticesinde insanın yüreğini acıtan, zaman içinde önem verdiği değer yargılarını değiştiren hatta yok eden bir sızı olduğu kesin...


            Her şeyin unutulmaya mahkûm olduğu söylenir. Bilemem. Belki, “hatırlanmak şartı ile unutulan” anılar vardır.. Ben, ne unutmak ne de unutmamak için özel bir çaba sarf ediyorum. Bu işi beynimle yüreğim koordineli bir şekilde bana hiç sormadan yerine getiriyorlar. Yani, beynim kıvrımlarının içinde, yüreğim de özel bölmelerinde sakladığı kişileri, anıları ve mekânları silmiyor ve bana unutturmuyor.

               Doğup büyüdüğüm, okuduğum, mutlu olduğum, acı çektiğim şehre yıllar yıllar sonra gittiğimde hiç bir şeyi yerinde bulamadım. Elimle koymuş gibi bulacağımdan emin olduğum okulumun sokağına girdiğimde, karşıma çok katlı bir otopark çıktı. Orada öylece durup bakarken, sanki bir cam kırılmasının şangırtısını duyar gibi olup başımı kaldırdığımda, okul müdürümüz sıfırcı Kâmil’i odasının penceresinden bakar buldum!. Biraz sonra aşağı inecek ve tarih dersinden en iyi notları alan sevgili öğrencisine “kim yaptı 251 söyle kızım?” diyecek.. Hafif sağ omuzuma meyilli başımla ve en ikna edici sesimle “inanın görmedim efendim” diyeceğim. İkinci kattaki odasına giren topa vurduğumu asla söyleyemem!. Zira babam hâlâ mahallemizdeki evlerin kırdığım cam paralarını  ödemekte.. şimdi bir de okul camları.... !!! ... “birisini mi bekliyorsunuz baayan?” ağzında dişine sıkıştırdığı kürdanıyla, epey uzun süre seyretmiş olmalı beni otopark görevlisi. Böyle kafası havada ağzı açık, ağladığını bile fark etmeden katlı otoparkın en üst katına bakıp duran bir kadını her zaman görmesi mümkün değil tabii !


         Acele etmeliyim. Daha sırada doğduğum büyüdüğüm evlendiğim ev var gidip bulmaya çalışacağım..
         Sonra... sonra ziyaretlerin en acısı, en dayanılmazı, en alışılamayanı var, her gittiğimde yanlarına uzanıp kalkmak istemediğim!! ..