Ölügölde "Zaman"..

Bugün güneşli ölügölde hava.. dışarı çıktım yerdeki ince örtüye benzeyen yaprakların üzerine uzandım.. dalların hafif kıpırtıları arasından gözüme giren güneşin huzmesinden kaçırmadım gözümü ilk defa.. Uzun uzun baktım ve sonra yumdum.. aman allahım nasıl bir danstır bu.. gözümün kapaklarında çılgına dönen renkler, döne döne siyaha dönüşünceye kadar açmadım gözümü. Dizimde bir ıslaklık hissedince hafifçe araladım kapağını, baktım bir kurbağa.. gıgısını şişire şişire "bırrrk" diye bir şeyler anlatıyor.. İşaret parmağımı tehdit pozuna sokup salladım ve "ne işin var dizimde?" dedim.. "bırrk..bırrrrk" dedi. sonra üç uzun zıplayışla göle dalış yaptı.. orada köksüz bir nilüfer yaprağı üzerine çıkıp serenada başladı!

İçeri girdim.. Baktım örtüsüz tahta masanın üzeri karışık.. Kitaplar... kopmuş defter yaprakları.. irili ufaklı albümler.. İçimdeki, 'topla' ve 'toplama' diyen iki kişi birbirlerinin kalesine gol atma yarışına girmeden, elime kalemi aldım!.. Bu, içimdeki, tüm münafıkların susması ve sadece yüreğimin konuşması için gereken bir emirdi sanki..

Ne aralık geldim buraya yine hiç farkında değilim. "Zaman nasıl geçer acaba orada" diye düşündüğümü hatırlıyorum.. ne telefon ne televizyon..hatta ne de benim hiç susmayan radyom.. ve  ne de olmayan sokaklardan gelecek bir gürültü!.. Hiç sevmediğim cırcır böcekleri ile kurbağaların sesleri de olmasa nasıl ürkütücü olur kimbilir diye geçmişti aklımdan..

Ben güvercinlerin kumruların hele hele martıların seslerini de sevmem.. Ama anladım ki, burada, bu ölügölde anladım ki ben, sessizliği sevmiyorum!.. İşte o zaman başlıyor içimdeki cümbüş.. bir vaveylâdır ki başlayan, durdurana aşkolsun! Çünki sessizlikte kendi sesimi dinliyorum devamlı .. hiç susmayan!.. Yoruyor beni..

Komşularım olmazsa, dostlar bir kere gelip bir daha gelmezlerse, anlatmazlarsa, paylaşmazlarsa kendi masallarını,  tutmazlarsa masalın bir ucundan  "zaman" nasıl geçer burada?  


Üstüste koyduğum kitaplar ve albümler kayıp yere düşünce, içlerindeki resimler etrafa saçılıverdiler sanki soruma cevap verircesine..
"Zaman"ı tarif eder gibi!


Albümlerde,
sararıp yırtılan
fotoğraflar bırakır akıllara “zaman”..
Sonra bir bir azaltıp o görüntüleri
yalnızlıkları çoğaltır “zaman”..
                   
                 "diye başladı yazmaya içimdeki hüzün .."

İyi bilirim,
‘açık olunca zarar gelmez’ sanılan
nice yaralara,
acımasızca basılan tuzdur “zaman”..
Ve bilemem,
‘yalnızlık Allah’a mahsus’ dendiği için mi,
sıra yalnız yatmalara gelince
başını dayadığın omuz olur “zaman” ?..
Yeni’yi eskimiş,
körpe’yi kocamış yapan,
dayanılmaz sanılan acıları,
kavuşmasız ayrılıkları unutturan
faili meçhul bir gölgedir “zaman”..

g.v

Şimdi sizleri zamanı güzel geçirmeniz için

güllerle ve müzikle başbaşa bırakıyorum,

Mozart, her uzanışında yakalayamadığı gölgenin, hayâl olduğunu anladığında bestelemiş bu eserini "my beautiful Rose " dediği sevdiği için.. "bir inici gam kadar basitti koşup seni tutmak"  diye sayıkladığı söylenir bestelediği süre içinde.. Müzikte gam,  sıra takip ederek başladığı seste biten 8 notaya denir biliyorsunuz. Ve burada inici bir gam, başladığı sesle bitemiyor.. dinleyin bakın, son ses tuşuna basılmıyor hayâl yok olduğu için!.. "senin gibi, zamanı da yakalayamıyorum" diyen Wolfgang Amadeus Mozart  mezarı bilinmeyen tek ünlü sanatçıdır.. ve öldüğünde 35 yaşındadır..

Hiç kimse bir Mozart olamaz şüphesiz.. Ama inanıyorum ki herkesin, elini uzatsa değecekmiş gibi yakın olduğunu hissettiği, inici gam gibi  hayâlleri olmuştur.. son tuşa basılmadan kaybolan.. Ya da zamanı durduramadığınız anlarınız..