KARAR SİZİN..

HANİ KARNI TOK OLSA DA, BAZI VİTRİNLERDEKİ YİYECEKLERİ HAFİF BİR YUTKUNMA İLE SEYREDER YA İNSAN, YA DA LEZZETİNDEN VE KALİTESİNDEN HİÇ ŞÜPHEYE DÜŞMEDİĞİ YİYECEKLERİ GÖRDÜĞÜNDE, İÇİNDE DAİMA AÇ OLAN BİR BOŞLUK KEŞFEDER YA!
İŞTE AYNEN ÖYLE!.. NE ZAMAN ALİ ZAFER ŞAPÇI'NIN SAYFASINI OKUSAM BÖYLE OLUYORUM.. BRİÇTEN HİÇ ANLAMAM.. SEVMEM DE.. SEYRİNİ BİLE!! AMA BU SAYFADA, BENİ HİÇ İLGİLENDİRMEYEN KONUNUN ÜSTADI OLAN KİŞİNİN (blog dostunun) SAYFASINDA, BEN, DUYGULARIMIN AÇ YÖNLERİNİ DOYURACAK ÇOK ŞEY BULUYORUM.. DAİMA YUTKUNMAMA SEBEP OLAN BİR VİTRİN  ORASI BENİM İÇİN .. ARADIĞIM/ARAMADIĞIM PEK ÇOK ŞEYİ BULDUĞUM BLOG.. ZATEN BİLDİĞİNİZE OKUDUĞUNUZA EMİNİM..


ORADA OKUNANLARIN, BİR DE BURADA OKUNMASINDA NE GİBİ BİR ZARAR OLABİLİR DİYE DÜŞÜNDÜM..TABİİ VİTRİN İLGİNİZİ ÇEKİYOR İSE..
EĞER, SİZİN VEYA RUHUNUZUN AÇ OLAN BİR KÖŞESİ YOKSA,VEYA BURADA TEKRARLANAN YAZILAR SİZİ DOYURMAYACAKSA,

KARAR SİZİN :  

OKUMAZSINIZ!  :)


 ROBERT LYND  demiş ki:
 "ŞİİR BİR İHTİYAÇTIR"

Şiirin görevi insanların yaşamını daha dolu, daha gerçek yapmaktır.
Şiir, kişileri, yaşamın, dünyanın ve evrenin sırları peşinde koşturur.

Bazı eleştirmenler sanatın yaşamdan bir kurtuluş olduğunu söyler.
Sanat sadece yaşamın dışına doğru değil, yaşamın içine doğru da bir kurtuluştur.

Şairin yazdıkları, hayalinin ürünleri değil gerçektir.
Gözlerimizi açan ve duygularımızı etrafımızdaki gerçek şeylerden haberdar eden hayâl gücüdür.

Şiirin ölmez oluşunun hikmetlerinden biri budur.
Whitman "Durmadan Sallanan Beşiğin Dışında" adlı şiirinde "meçhul ihtiyaç" deyimini kullanmıştır.

İşte bu "meçhul ihtiyaç" olmasaydı şiir de var olmazdı.
**
ŞİİR SANATI
Dokunabilir ve sessiz olmalı şiir,
Yuvarlak bir meyve gibi,


Başparmağa bir şey söylemeyen
Eski madalyonlar gibi dilsiz,


Yosun tutmuş pencere pervazındaki
Aşınmış taş gibi suskun!.


Kuşların uçuşu gibi
Sözsüz olmalı şiir!.


Zamanda kımıltısız olmalı şiir
Ayın tırmanışı gibi.


Gerçeğe eşit olmalı şiir:
Gerçeğin kendisi değil.
Bir şey anlatmamalı şiir,
Olmalı!...



demiş..  Archibal MacLeish


Sandor Rakos ise,  ŞAİRİN ÖZGÜRLÜĞÜ VE TUTSAKLIĞI nı anlatmış

Şair;
* çevresinde değişip duran mevsimlerin, yıldızların, birbirini çeken ve iten evrensel gücün,
* hem iyi hem kem bakışları, hor görünün ve hayranlığın, inatçı karşı koyuşun, kıskançlığın, olağanüstü hafifliklerin, anlayışsızlığın,
* düşündaşlarının ihanetinin, başka türlü düşünenlerin kuşkularının, kötülüğe dönüşen aptallığın,
* dünyadaki tüm çekişmelerin ve çelişkilerin, halkının ön yargılarının, yakınlarının anlayışsızlığının,
* ailesinin ve çocuklarının yabancılaşmasının, dostların vefasızlığının, aşık olduklarının bencilliklerinin, yanındakilerin umarsızlığı, uzaktakilerin unutuşunun, acımasız yasaların, çiftleşme, yiyip içme ve egemen olma konularındaki açgözlülüğün egemenliği altındadır.



* Şair, ölümün dehşetinin egemenliği altındadır, vücudundan ayrılıp giden şair özgürlük toprağına ayak basar.  Çünkü özgürlük orada mümkündür.!

*****

Bu fotoğraf..  içimde uyuyan şeytanı.. meleği.. nefreti.. aşkı taşıyor bana, her ne zaman baksam.. sessizliği, içimi yarıp içimde kıyametler kopartmakta! .. neler yazıyor kalem benim bile bilmediğim .. bir bilseniz..
Aldanılan sessizlikte atılan çığlıkları duyuyorum.. dönüşü olmayan bir yol görüyorum.. durgun göl gibi engin denizdeki görünmeyen dalgalar bana "hadi!" diyor..

    Ne zaman hatırlasam,  beni alev alev tutuşturan hatalarımın rengini   

    görüyorum ufukta..   sonra bir dilek tutar gibi konuşuyorum resimle..

Bir seher vakti çıkmalı yola
haziran gelmeden!
   Kimse seslenmeden
   geri çağırmadan!..

   Yangına çeviriyor gittiğim yolu,
   yolunu şaşıran coşkular.. 
   Batmakta olanı
   seher zannedişim ondan!
   g.


Gel de hatırlama şimdi.. Aziz Nesin'i.. Eminim, hatta biliyorum .. pek çoğunuz "bir kere" olsun hatırlamıştır ve hak vermiştir.. ömrümün neredeyse her döneminde, farklı duygular ve ortamlar içinde dilimde pelesenk olan bu şiiri..

YA ZAMANINDAN COK ERKEN GELİRİM,
BU DÜNYAYA GELDİĞİM GİBİ,
YA ZAMANINDAN COK GEC,
SENI BU YAŞTA SEVDİĞİM GİBİ!..
MUTLULUGA HEP GEC KALIRIM
HEP ERKEN GİDERİM MUTSUZLUGA
YA HERSEY COKTAN BİTMİŞTİR
YA HİÇBİR SEY BASLAMAMISTIR..
ÖYLE BİR ZAMANA GELDİM Kİ,
ÖLÜME ERKEN SEVGİYE GEÇ..



Nicedir yazmadığım, yazamadığım, ben farketmesem de beynimin kayda aldığı şiir.. Peki .. benim için "şiir ne?" diye düşündüm saatlerce.. bilmem kaçıncı defa!!..
şiir,
burada iken orada olduğum,
yanılmalarımı unuttuğum,
anıları sakladığım sandık..

diye geçti aklımdan... sonra usulca açtım o sandığı...  için/m/deki unuttuklarıma baktım..
şiir
yalnız gecelerimde,
heceleriyle öpüşüp
kelimeleriyle seviştiğim
yatak..

demişim yakın bir geçmişte...

şiir,
senin için kurduğum,
senin içinde olduğunu
umduğum,
boş bir mâbed..

ne için, kim için yazdığımı itiraf etmeyen satırlarıma saygı duyarak, tekrar tekrar okudum unuttum zannettiklerimi ve yazılmayanları.. küf kokmayan sandığa koymadan, tekrar tekrar..

Sonra 'şair kime denir?' i evirip çevirdim kafamda.. (her ne kadar bu düşüncem kabul edilmediği halde ben, hâlâ kendimi bir şair olarak kabul etmesem de)
benim için, yani bana göre, 

Bana,
ben öldükten sonra
yazma..
Okuyamam..
üzülürsün!.   
diyen .. öldükten sonra bile, önemsediği kişinin üzülebileceğini düşünerek üzülen bir salaktır şair bana göre!.. İnsanın kendi salaklığını kabul etmesi değil, bunu itiraf etmesi zordur.. Her ne kadar bilinen bir gerçek olsa da!!..
Bu arada, tüm şairleri, ve şiir yazanları muaf tuttuğumun bilinmesini isterim.. 
Hele hele... yeni okuduğum bu şiirden sonra.. 

Şimdi, sizleri, "mavi gözlü dev"e hayran, bir başka devin yazdığı bir derya ile ve bir beythofun (!) müziği ile başbaşa bırakıyorum..




DUR GİTME!

Dur gitme .. bekle biraz, bu belki son buluşmamızdır



Belki şimdi şuracıkta ama belki... hiç bilmediğin

Bir ezik kurbağadır ıslak betonda gölgelerimiz..

Rıhtımlara böldüğümüz bu çocuksu kurtuluşlar

Dur gitme bekle biraz hem sonra belki de hiç

Belki bir kamyon beni bir akşam gazetesine..

Belki sokak sokak beni aradıkları..

Belki bu son buluşmamızdır Ah... nella

Dur gitme vakit yakın az sonra belki de hiç

Belki de ben, ah nella, bu ayrılık hiç bitmeyecek..

seni çeşmeler gibi şarkılara dağıtıyorum

renklere katıyorum seni, uysal biçimlerden alıp

kısraklara çiziyorum kavga arefesi günlere

dönüp kendimi vuruyorum bir akrep karanlığında

dişi bir isa gibi bakma bana çıldıracağım

düşersem esintime karanlığa düşersem

ellerim soyunursa uykusuz diriliğini

yüzünü yitirirsem bence güzel çizgilerini

düşsel ortamlar içinde bir silik bir anlamsız

yaşamak korku babası, gelsin dinlerin cenneti

sana ben nella dedim, Ah... ! nella, belki de hiç

geceleri bambaşka bir adam oluyorsam

karışıksam kendimden yelimden kaçıyorsam

içimde anlamadığın bir beythofun fırtınası

ben bu fırtınayı yıllardır tanıyorum

yıllardır kendimi taştantaşa ama anlayamazsın

ben beythofun fırtınası bu ölüm bu ürkünç

tarlalar var bu fırtınada fabrikalar umutlar

dilsiz anlaşmalar var erkekçe davranışlar

ben bu fırtınayı yıllardır yaşıyorum

yüzükoyun kentlerin alacakaranlıklarında

yıllar geçecek, sen böyle hep titreyerek bekleyeceksin

şiirlerim hiçbir zaman beni anlatamayacaklar

yoksul bir kasabada yoksul bir kahve ocaklığı

ışıklı günlere yatmış yıldız ışığında köyler

tezgahlarda ben dokunacağım nakışlarda ben uyanacağım

yorgun istasyonlarda yığın yığın tedirginlikler

ama hep yolda olacağım kendi yelimin önünde

yaşadıkça, adım adım özlemlerimi haykıracağım

belki çok gideceğim belki çok sürüneceğim

belki bu son buluşmamızdır nella ah... nella

seni tuzundan özlemlerimin, bitmemiş şarkılarımdan

sana ben nella dedim, ah... nella, belki de hiç

Bu kasım.. bu çıplak beythofun fırtınası

şiirlerim hiçbir zaman beni anlatamayacaklar!

Hasan Hüseyin Korkmazgil