Bazı fotoğraflar vardır konuşur insanla..
Bazılarıyla da seyreden konuşur!
Bazılarına anlam yükler insan, bazıları ise yeni anlamlar yükler yüreğine insanın..
Bazen saatlerce düşünürüm bir fotoğrafın karşısında.. beklerim..
Duygularıma anlam yüklesin diye.. Beklentim boşa çıkar.. Bazen de sıradan bir fotoğrafın sesini duyarım yüreğimde.. O konuşur ben dinlerim!
Bu resme ilk baktığımda önce gezegenim olan ayın dolunay hali dikkatimi çekti. Sonra suya akseden gölgeler.. Ve gidiyor mu, dönüyor mu diye düşündüğüm, giderken götürdüklerini geri getirmeyen göçmen kuşların peşlerine takılıp giden duygularım.. Gecenin gölgelerinde fark edilmediği için sevinçten takla attığını düşündüğüm yılan balığı..
Ve o mavi sessizlik!
Belki bu yüzden ne zaman kendimi yabancı bir gözle incelesem, içimdeki çocuk başlar konuşmaya.
Kısık sesiyle anlattıkları derinlerime insin diye, gözlerimi yumarım. Öyle dürüst anlatır ki beni bana, ona kızamam.. Bazen "kes sesini" derim.. bozulup gider o sihir!. Ben yine kendimle baş başa kalırım.. Önümde anlamsızlaşan resimler...
14 yorum:
Canım sıkılınca girip bu blogdan bir kaç cümle okumak beni rahatlatıyor.
Fotoğrafçılık Kurslarında "Fotoğraf Okuma" adı altında bir çalışma yapılıyor.
Kişiyi farklı yönlerde çok yönlü düşünmeye iten çok zevkli bir çalışma.
Bakıp görebilmek, duygulara anlam yüklemek, farklı anlamlar çıkarabilmek...
Dünyayı çözümlemeye çalışmak, yeniden düşünmek herkesin kolayca yapabileceği bir iş değil.
Düşünüp düşündürüyorsunuz, ne güzel...
Satırlarımı hiç okumamanın eksikliğini duymaya razıyım yeter ki SENİN CANIN SIKILMASIN Asortik krepim..
Sevgili Makbule, her yorumunda, Kültürüne ve bilgi dağarcığının zenginliğine hayran oluyorum.
Resme baktigimda ilk gozume çarpan sag alttaki gocmen kus Gülsen öğretmenim.
Belki de kendime benzettigim icindir. Özgurce ve huzurlu ucmasi icimi rahatlatti
Fotoğraflara bakmaya bayılırım ben de :) Özellikle insan suretlerine. Gözlerinin içlerine bakarım; dudak kıvrımlarına...Ne acılara ağladıkları, nelere güldüklerini merak ederim. O kadar bakar ve dalarım ki, bana birşeyler fısıldayacaklarmış gibi hisseder bundan da ürkerim :)))
Belki kanatların yeni çıkmaya başladığından, ya da, zaten var olan kanatlarının uçmana yardımcı olacağını yeni fark ettiğinden o miniği kendine benzettin Nazlım.. Hiç endişen olmasın onlar yollarını hiç şaşırmazlar.. ve ne zaman göçmeleri gerektiğini bildikleri için telef de olmazlar göçerken.. Dediğin gibi özgürce uçup giderler.. :)) Yani "kuş beyinli" denmesinin, bir anlamda bir iltifat mı yoksa hakaret mi olduğu tartışılabilir... :)))
Fotoğraf çektirmeyi bu yüzden pek sevmem ben Çoban yıldızım.. Ve genelde gözlüklerimin ardına saklarım yalan söyleyemeyen gözlerimi.. Yalancı kahkahalarıma inanılsın diye..
Dolunay, mavilik, yansımalar, gece-sabah arası... Biraz ürkütücü ama çokça düşündürücü... Fotoğrafları konuşturamıyorum ama fotoğraflar konuşuyor benimle, en çok da içimdeki çocuk geveze, o cevap veriyor fotoğrafların fısıldadıklarına, ahh bir de bu kadar cesaretli olmasa...
Kısa ama vurucu yazı Mamyim, hele ki fotoğraf... Baktım, baktım, yine bakıyorum...
Bizim ruhlarımız da göçebe Nihan belki ondandır etkilenişimiz. Nereye giderlerse gitsinler dönüp geldiklerinde, yuva yaptıkları bacayı/yuvayı buluyorlar!
Sen fotoğrafların seninle konuştuğunu zannederken, onları konuşturduğunu ve duymak istediklerini sana söylettirdiğini bil.. sadece kaleminle dile getirmiyorsun hepsi bu..
Donmuş bir zamana aitler ama sanki gözgöze gelince bazı Fotoğraflar haykırır "beni oku"der ...Bazen okumaya çalışırız kendi kelimelerimizle ama ne kadar anlatabiliyoruz,o iste Fotoğrafın bize yansıttığı duyguya bağlı.Keske her fotoğraf duygu yüklü çekilse.
Sevgimle hocam
Bazen de tam tersi olur Elif.. Duygu yüklü anıların hatıra olmasını istediğim fotoğraflar gün gelir bana hiç bir şey anlatmaz.. Hatta kendimle çelişkiye düşerim "hey gidi günler" parantezi açarak..
Burada daha farklı farkındaysan, o an hangi duygularınla seyrediyorsan onu dile getiriyor fotoğraf..
Yıllar yıllar evvel bir fotoğrafın anısını hatırlattı paylaşımınız.Fotoğrafın arkasında şunlar yazılıydı"Baktıkça değil,Hatırladıkça bakman dileği ile"
Bu anlamda o fotoğrafın sahiplerinin de kulaklarını çınlatmış oldum,kimmiydi onlar? ablam ve eniştem..sene 1973
İşte böyle bir şey,şimdi bile duygulandım desem..Saygı Sevgilerimle Esen Kalın
Duygular bulaşıcıdır demiştim geçmiş günün birinde de, etrafımdaki duygusuzlar çok gülmüştü!! Ben de onu hatırladım sevgili Hikâyem yorumunu ve o fotoğrafın arkasına yazılanları okuyunca..
O nedenle belki evimde tüm fotoğraflar duvarlarımda panolar oluşturmakta.. Her ikisini de yapmak için !! her bakışta ve her hatırlayışta göz göze gelebilmek için ..
Yorum Gönder