Kavşaklar..

"Tesadüf, Tanrının fark edilmeden geçip gitmek için büründüğü biçimdir"
Jean Cocteau

   

Yaşamımızdaki kavşaklar, biz farkında olmadan, sanki kendi irademizle karar veriyormuşuz gibi düşünsek de, pek çoğu irademiz dışında bize yön veriyor ve bizi yönlendiriyor..

İlk kavşak, ana rahminden dünyaya düştüğümüz kavşaktır.. Bir süre sonra çok zor, hatta dönmenin mümkün olmadığını zannettiğimiz kavşaklar gelir önümüze..  sınıflar... okullar... imtihanlar... tekrar okullar... ve elde edilen bir meslek!!  Ya da tecrübe.

Sonra bir gün feleğimizi şaşırtacak bir kavşaktan döneriz.. Şeklimiz değişir... aklımız uçar gider... çarpılırız.. dünya farklılaşır.. ve o dünya, bize feleğimizi şaşırtanın saçının bir tek telinde dönmeye başlar..

Buna “aşk” diyor bazı bilge(!) adamlar.. :)

Sonra başka bir kavşakta sanki “küt” diye olduğunu düşündüğümüz bir mucize meydana gelir.. Tutmayı bile beceremesen de,  kucağına verilen, mis kokulu buruşuk bir mucizedir bu!..

Daha sonra, sırasıyla olmasa da ve zaman zaman U dönüşlerle geri döndüğümüzü çok sonraları fark etsek de, yine de  devam ettiğimiz o yaşam yolunda ne çok kavşak vardır bir düşünün....

Sağlık denen o büyük lûtfun idrakine varabilmek için bir organımızın bizi terk etmeye kalması yeterli olabilir onun kıymetini bilmemize..

Böylece artarak, ama farketmeden daha ziyade eksilerek devam ettiğimiz bu yolda, bana göre en büyük şans hangisinin son kavşak olduğunu bilmemektir..

Gel benim ruhumun gerçek sesi gel

Yıllardır sönmeyen alevim, korum..

Gel benim ömrümün hikâyesi gel

Şiirim, sonsuzum, gerçeğim, zorum.

Gökle yerin birleştiği kavşakta,

Seni bulup bulup kaybediyorum...

Bekir Sıtkı Erdoğan

ŞanlıUrfa... 26/06/1998