NE GÜZELDİ (r) BAYRAMLAR!!..

Çan eğrisine hızlı giriş yaptığım (yoksa çıkış mı demeliyim?) şu arife gününde, aklıma şeker bile almak gelmediği için hayıflanırken, gelebilme ihtimali bile olmayanları hatırlayıp vazgeçtim üzülmekten..
Belki geçmişi, çocukluğumu, eski bayramları ve aile değerlerini bu kadar özlemle yâd edişim ondandır.. 
Yazılan bir yazı idi bugün yayınladığım.. okunan, beğenilen!..
Belki yeni okuyacak olanlar da beğenir diye düşündüm..:)) 
Her ne kadar benim için söylendiğini düşünsem de her günün bayram olduğunu;  yarın hepimizin ŞEKER BAYRAMI !.. 

ve 

30 Ağustos ZAFER BAYRAMI

KUTLU OLSUN..

Umarım, dinlemeniz ve dinlerken hiç bir şey düşünmeden, ya da düşünceler girdabında kaybolurken dinlenmeniz için sizlere bayram hediyesi olarak sunduğum müzik kutumu beğenirsiniz.. Hepinizi sevgiyle kucaklıyorum. :))

***


Yorganın altında terden sırsıklam olmuştu ama bu gece mutlaka muradına nail olmalıydı!! Yarın bayramdı çünki.. Ve akşam üstü babasının elleri kolları dolu olarak yokuştan yukarı çıktığını görmüştü. Hatta arkasından gelen, küfesi ve elleri dolup taşan bir de hamal vardı.. O an verdi kararını. Bu gece bulacaktı onları! Böylece kararını uygulamaya koyuldu. Akşam yemeğinden sonra yalancı esneme numaraları ile uzun uzun ağzını açıp açıp kapattı, gerindi ve “ben yatıyorum” diyerek bayramlık pabuçlarını göğsüne bastırıp üst kata çıktı..


Yatak odaları, aralarında sürgülü kapı olan iki oda idi. Birinde ortanca ablası ile en küçük kardeşi yatıyordu, diğerinde yani onun odasında da en büyük abla ile kendisi yatıyordu.. Halinden çok memnundu çünkü bazı geceler yine böyle uyku numarası yaptığı gecelerden birinde, annesi ile büyük ablasının dertleşmelerini dinlemiş ve büyük bir aşkın sırrını öğrenmişti.. Sonra yine annesinin fısıltıyla ablasına okuduğu kendisi için yasak bazı romanları yine böyle derin uyku taklidi ile başından sonuna kadar dinlemişti!. Zaten oradan aklına geldi bu gece de uyumuş numarası yapmak!.. Ta geçen bayramdan ahdı vardı zaten, sakladıklarını mutlaka bulacaktı!

El ayak çekilip, sokaktaki bekçi düdüğüne, odadaki derin nefes alışlar ve kısık horlamalar eklenince, gecenin sessizliği(!) tamamlanmış oldu. Yavaşça kalktı yatağından ve gıcırdayan merdiven basamağını atlayıp (ki bu gıcırtıyı da annesinin icat ettiğinden adı gibi emindi) basmadan aşağı kata indi. Aslında aklını kaçıracak kadar korkuyordu karanlıktan, hatta altına kaçıracak kadar!.

Ama gündüz provasını yapmıştı aklından.. Aradığı mutfakta olamazdı çünki bunu bir konuşmasında karıncalardan yakınan annesi ağzından kaçırmıştı. Geriye koskoca salon ve iki oda kalıyordu.. Gündüz, aile büyüklerinin kendisi ile ilgili “bu yine bişeyler plânlıyor ha, uslu hali pek hayra alâmet değil” diye fısıltı halinde aralarında konuşmalarını duyduğundan, dikkat çekmemek için hazırlık yapamamıştı.. Ama babası elleri kolları dolu geldiğinde annesinin bütün hane halkını “hadi herkes doğru terasa” diye yönlendirmesinden sonra, üst kata çıktığında kulak kesilmiş ve ayak seslerinden ve hışırtılardan, gidiş gelişlerin salonda yoğunlaştığını farketmişti. Onun için önce salondan başladı aramaya.. Yavaş yavaş büfenin kapaklarını açıp eli ile yokladı. Işığı açamazdı sokak lâmbalarının aydınlatması ile sadece bir şeye çarpmayacak kadar önünü görebiliyordu..
                   Henüz beş yaşındaydı ama neleri başarabileceği konusunda ebeveynleri bir karara varamamışlardı. Çünkü bildikleri, bilmediğini zannettiklerinden fazlaydı. Dolaplarda, çekmecelerde ve büfenin camsız bölmelerinde yoktu aradığı.. Yorulmuştu üstelik.. bir de nasıl uykusu gelmişti .. bakmadığı bir tek piyano kalmıştı. “daha neler” diye aklından geçirirken, annesinin “onların aklı ile düşünüp bazı şeylere karar veriyorum ” dediğini hatırladı.. O zaman, demek ki annesi aradıklarının piyanoda saklı olduğunu hiç düşünemeyeceğini zannetmişti!
                  Usulca piyanonun yanına gitti. Tuş kapağını açmadı çünki oraya mendil bile sığmazdı. Akort hocasının yaptıklarını hatırladı ve alt kapağın mandalını çevirdi. Az kalsın üstüne devrilen koca kapağın altında kalıyordu.. İşte o an biraz kaçırdı altına.. çünki korkmuştu canı da yanmıştı ama aradıklarını da bulmuştu..
               Bütün paketler buradaydı işte.. sıra sıra paketlerin içinde bonbonlar.. ezmeler.. çikolatalar.. bademli, fıstıklı, üzümlü, portakallı olanlar.. içi yumuşak özel minik kâğıt tabakları içindeki şokolatlar!!! Hepsini halının üstüne çıkarttı .. kesekâğıtlarını ve kutuların kapaklarını açıp yemeye başladı..

***

Boğazından sokulan bir cismin canını çok yakmasıyla bağırarak kendine geldiğinde, bembeyaz bir yerdeydi başında tanımadığı beyaz gömlekli bir adam vardı. Arkasında duran göremediği kişilere “ne verdiniz ne yaptınız bu çocuğa” diye bağırıyordu.. Annesinin sesini duydu, ağlamaktan kısılan sesiyle “iki kilo çikolata yemiş doktor” dedi.. İşte o an ağlamaya başladı ve ondan sonra da uzun bir süre susmadı.. Korkmuştu.. canı yanıyordu.. üzülmüştü.. ve utanmıştı!


Babası onu kucağında taşıyarak evlerine dönerken “bir musibet bin hayırdan evlâdır” diyerek karısına öğütler vermiş, ” bundan sonraki bayramlar böyle delilik yapıp şekerleri saklamaz hepsini ortada bırakırsın. Bilmez misin ki yasaktır arzuyu kamçılayan” demişti...


.. İki ay sonraki  kurban bayramında olacakları da bugünden tahmin etmesi mümkün değildi tabii..