Gönderilmemiş mektuplar..

Herkesin yazıp göndermediği hatta aklından geçirip dile getirmediği, dile getirdiklerini kalemle akıtmadığı mektupları vardır eminim..

Ben 13 yaşımda “gönderilmemiş mektuplar” diye bir roman okurken yakalanmıştım anneme.. Tam, esas oğlan, masasının üstündeki vazoya bakıp boş olduğunu fark ettiği an!. Bir hışımla, Orta Atlasın arasına gizleyip okuduğum romanı almış, ve “bunlar senin yaşın için gereksiz bilgiler kızım.. Söz! sen de 17 yaşına gel.. ben alıp hediye edeceğim sana “ demişti..

Ah anacığım ah… halbuki ben, benden büyük iki evli ablamdan ve dört bekar kuzenimden ve onların arkadaşları ile yaptıkları sohbetlerden yaşım için gereksiz(!) bütün bilgilerin hepsini duymuştum zaten.. Aşk denen duygunun insanı gülünç ve acınacak duruma getirdiğini anlayabilmem için 13 yaşımdan 17 yaşıma gelmeme gerek yoktu!!..

Yarım kalan romandaki kadın mektubunda diyordu ki, “ Bu posta paketinde bugüne kadar sana yazdığım ama göndermediğim mektuplar var.. eğer bir gün senin yaş gününde vazonda beyaz güller yoksa, bil ki artık ben de yokum.. bu demektir ki okunmamış mektupları artık okuyabilirsin” ..
Esas oğlan da, bir kucağında duran kutudaki yığınla mektuplara bir de boş vazoya bakıyordu.. Yıllardır kimin yolladığını bilmeden hatta merak bile etmeden, yaşgününde gelen beyaz gülleri vazosuna yerleştirip çalışma masasına koyduğunu,.. ve o nedenle dün yaşgünü olduğunu unuttuğunu hatırlıyordu o boş vazoya bakarken..

***
Benim de içimde sanki bir görevi tamamlamışım gibi bir duygu, göğüslenecek ipin göründüğü hissi, gün geçtikçe büyümekte ve beni yönlendirmekte.. Bu çok farklı bir duygu… bazı zavallı sapık ruhların kumandasında olanlar gibi yalan bir ölüm  ilân etmekle yakından uzaktan bir ilgisi yok..
Hani, bedenlerin yakıldığı gibi bir krematoryumun, anılar için geçerli olanı olsa diye kurgular yapmaktayım....
İnsanlar yaşama veda ettiklerinde, en yakınlarından, en uzaktakilere kadar bilinmeyen ve öyle kalması gereken, söylenmemiş ve gönderilmemiş anılarını yazdıklarını;  vasiyet edip o krematoryumda yaktırabilseler.. Hiç açılmamak üzere.. küllerini bile savurmaya gerek kalmadan. Ne güzel bir karar.. ve bunu bu güne dek düşünen bir akıllı neden olmamış, olduysa neden hayata geçirmemiş bu düşünceyi ?..


Böyle bir dostu olmalı insanın dosttan öte!!… Kendisi ile beraber anılarını sırlarını hatalarını suçlarını sevaplarını sonsuzluğa uğurlayabilecek.. Bir özel konserve kutusu içinde, bir sobada, hatta bir çöp bidonunda Yakabilecek!..


Merak denen iblise yenik düşmeden.


Prova yapıyorum .. bilmem anlatabildim mi??
Hayatımda ilk defa prova yapıyorum.

Belki ... diye düşünüyorum sonra ..
belki de en güzeli ot gelip saman gitmek!