Kurban bayramı

Şeker bayramındaki, bayramı ve bütün aileyi perişan eden o olayın bir daha yaşanmaması için, ("ah.. ne güzeldir bayramlar" başlıklı yazımda anlattığım) tüm şekerler ve çikolatalar kurban bayramında ortada bırakılmıştı.. Adı üstünde, bayramın adı kurban!. Ve bunu bahçede çayırda falan aramaya gerek yok. Çünki bu evde gönüllü bir kurban mevcut zaten!..



Bundan neredeyse bir asır önce babam, (burada hep bir ağızdan aaaa.. daha neler hocam diye bağırılacak)  :) .. bugün bile yeni yeni tatbik edilmeye başlanan bir olayın yaratıcısı idi. Hatta şehrin ileri gelenleri de onu örnek almaya başlamışlardı.. Eve alınan kurbanlık, henüz kuzu halindeyken eve getirilir dizlerimize kadar uzanan arka bahçedeki çimenlere bırakılırdı.. (İnanın neredeyse herkesin evinin bahçesi vardı..) Ön bahçenin köşesindeki müştemilatta da yatacak samanlı bir yatak hazırlanır ve beslenirdi... Tam iki ay boyunca kuzu bize o kadar alışırdı ki, elimizle vermezsek mamasını yemez, suyunu bile biberonla vermezsek içmezdi.. Koşturan her insanın peşinden koşup, poposuna, olmayan boynuzuyla tos vurmayı öğretirdi ağabeyim.. En üst kata kadar koşanın peşinden, merdivenleri üçer beşer tırmanır mutlaka koşanın poposuna tos vururdu.. Onun için bir oyundu bu ve mükâfat olarak verdiğimiz şekeri – leblebiyi – marulu vs. yi afiyetle yiyip çimenlerine geri dönerdi.. Ama bu arada koşarken merdivenlere bıraktığı ikramları(!) ağabeyime temizletmeye başlayınca annem, oyun bozulurdu.. Zaten bu süre içinde kuzu da büyür koyun olurdu!..


Hatırladığım kadarıyla, hemen her arife günü babam kuzuyu alıp giderdi.. Çok üzülür ağlardım. Büyük fedakârlık yaparak yemediğim ve kuzum için biriktirdiğim şekerleri bile belki geri gelir diye yemezdim!.. Babama sorduğumda, “köyüne geri götürdüm annesini özlemiş” derdi. O zaman akan sular dururdu!.. Zaten minicik kuzuyken eve kucakta getirildiğinde de “annesinin sütü yokmuş bize verdiler bakmamız için” demişti.. Onu hatırlayıp razı olurdum.. Ertesi gün bayram sabahı babam namaza gider, dönüşte kasabın çırağıyla elleri kolları dolu gelirlerdi.. Beni zeki buldukları ve “cin gibi” diye tarif ettikleri halde, o yılki bayram gününe kadar, bir kere bile o afiyetle yediğimiz etlerin, besleyip büyüttüğümüz kuzu olduğunu anlayamamıştım..

Ama o gün kasabın, “postunu ne yapalım?” diye sormasından işkillendim.. Koşa koşa anneme sormak için mutfağa girdiğimde, annemle ağabeyimin konuşmalarını duydum, “bi daha bu son” diyordu annem ağlamaklı, “yaa evet” diyordu ağabeyim de.. “besle büyüt kes ye.. ne barbarız be”!!!


Böylece anlamıştım kuzumun başına gelenleri.. Yavaşça yukarı kata çıktım. Annemim büyük salon duvarına astığı, 5 yaşında "maarrif müdürlüğünce" açılan imtihanı kazanarak ilkokul 2.sınıf öğrencisi olduğum belgeyi duvardan indirip yırttım.. Nedenini bugün bile hâlâ psikolojik olarak tanımlayamadığım bir tepkidir bu.. Kendimi aptal kabul edip o yaşta o sınıfta okumayı hak etmediğimi düşündüğüm için mi, bana yalan söyleyen ailemin beni hak etmediğini düşündüğüm için mi ??  

Sonra, hani beni eğitmek için artık saklamayıp ortada bıraktıkları onlarca kutu kutu şeker ve kutular dolusu çikolatalar vardı ya, işte onların hepsini kutuları ile alıp terasa çıktım. Ön tarafı bahçemize yan tarafı geniş bir sokağa bakan terasın ucuna kadar gidip o küçücük avuçlarımla avuç avuç, daha sonra kutularıyla beraber bütün şekerleri ve çikolataları sokağa fırlattım..


Karşı komşumuzun haber vermesi ile olay öğrenildi. Annemden eşşek sudan gelene kadar dayak yedim... Babam ağzını açıp tek kelime söylemedi... Ağabeyim usulca başımı okşayıp sordu, “iyi de, niye yaptın be kızım?” Burnumu çeke çeke ağabeyime dedim ki:


“kuzular yesin diye”...