Nostalji..

Duygusallık çağrıştıran bir kelimedir nostalji..

Ama ille de aşk - meşk için söylenmiş olması gerekmez.. Ya da eski evler, çocukluk ve sair için..

Bana göre,  hey gidi günler’ in Fransızcasıdır nostalji..
 
Pek çoğunuzun , neredeyse hiç birinizin bilmediği, hatta kulaktan dolma bile duymadığı bu “hey gidi günler” de yani nostaljilerde takılı kalıyorum bu aralar..

Şimdiki gözümle kendi çocukluğumu izlediğimde, öyle pek de normal (o günün şartlarına göre) bir çocuk izleyemiyorum. Çünki öğrendiklerinin doğru olup olmadığını sorgulayan, etrafında hatta okulunda bile sorularına yanıt ver/e/meyenler tarafından biraz itici bulunan bir çocuk bu seyrettiğim.. :))

Bu, beni itici bulanlardan intikam almayı seçerek lügatteki (dilimize henüz yerleşmemiş) yabancı kökenli kelimeleri bulup anlamlarını da ezberleyip, bunları aile içindekilere, konu komşuya ve okulda arkadaşlara hatta öğretmenlere soruşum, bu nedenle pek de sevilmeyişim takıldı bugünlerde aklıma..

 'Hijyen' kelimesine takılmıştım 9-10 yaşlarında. Anlamını ve yunanca olduğunu lügatten öğrenmiş önüme gelene sanki bilmiyormuş gibi sorarak o insanların aklıllı olup olmadıklarını öğrenmeye çalışmıştım aklımca.

Kısa bir süre sonra da okullar tatil olunca İstanbul’daki büyük ablamın evine misafir olmuştuk..
O büyük bahçede ağaçlar altında yeğenlerimle oynarken birden sokaktan çok güçlü bir çıngırak sesi gelmeye başladı ve aynı anda sevinç çığlıklarına benzeyen sesler yükseldi tüm evlerden ve birden Göztepedeki evin o uzun sokağı, ellerinde torba kap kacak tepsi ve sair olan insanlarla doldu.. Ablam da aralarındaydı bizler de çıkıp baktık hemen.
O duyulan ses KOCCAMAN ev gibi bir kamyonumsu otobüsten geliyordu.

 

Otobüs geldi geldi tam bizim evin önünde durdu.. ablalar teyzeler hatta amcalar bile hemen sıra oldular. Hiç itiş kakış olmadan .. hatta birbirlerine buyurun efendim.. diyerek.. Rica ederim buyurun sesleri arasında bizler de analarımızın önünde kuyruğa girdik.. Allahım.. bir an cennet bu demek ki.. diye düşündüğümü hatırlıyorum.. Çünki bu koccaman otobüsün yan tarafından bir kapak kalktı havaya,  ve raf raf sepet sepet dolu meyveler sebzeler ve  gıda ürünleri gözler önüne serildi.  
Otobüsün önünde ve arkasında MİGROS TÜRK yazıyordu.. Ne ararsan vardı.. aman allahım rüya gibiydi.. Bizim bakkal mustafa amcanın dükkanına hiç benzemiyordu.. hele hele manav İsmail amcanın yerlere saçılmış tezgahına hiç!..
 

Birden gözüme bir şey takıldı.. ürünlerin üst tarafında asılı duran bir şeritte, “ürünlerimiz hijyenik ambalajlıdır” yazıyordu..  “sen ne istedin bakiim küçük hanım?” sorusu ile irkilince, en masum halimle bilemeyeceğinden emin olarak “hijyenik nedir” diye sorduğumda, "mikroplardan temizlenmiş" demektir cevabını duyunca, “bildiniz” diye bağırıp bir de alkışladığım için, kahkaha ile gülen satıcıdan, hediye olarak hijyenik jelâtin ambalajlı bir elma almıştım.

Hey gidi günler.. dediğiniz ne kadar geçmiş görüntüleriniz varsa,  yani adımlarınız nostaljilerinize ne zaman takılırsa, bir kenarından da beni hatırlayın istedim..