medeniyetle tanışma ..

Çok çok eskiden...
“bir varmıııış....” diye başlamadığıma bakmayın, ama tıpkı masala benzediği için anlatacaklarım, o niyetle okuyabilirsiniz..


Çok eski günlerde, henüz 4-5 yaşlarımdayken  bir 23 Nisan günü.. babam sabah işe giderken "bayramı seyredip eve dönün size bir bayram hediyem var eve getirecekler" dedi.. 
Öğleden sonra evimize kocaman kocaman adamlar geldi. Ellerinde kalın siyah uzun uzun tekerlek gibi omuzlarına astıkları kordonlar vardı. Sokağımızın köşesindeki kalın odundan elektrik direğinin tepesine çıkıp bir ucunu bağladılar, diğer ucunu da o büyük bahçe içindeki evimizin duvarına çaktılar.. Sonra, evimizin üst katındaki sofada duran konsolun üstüne o güne kadar hiç kimsenin görmediği kara bir alet bırakıp gittiler..


Ertesi gün tellal, (sahi siz tellalı da bilmezsiniz.. Tellal, kırsal kesimdeki yerleşim bölgelerinde, şehirlerde, kasabalarda veya mahallelerde oturan halkın bilmesi veya duyması gereken haberleri avaz avaz, bağıra bağıra, sokak sokak gezerek haber veren, veya elindeki yazıyı okuyan kişidir.. Kim evlenmiş, kimin çocuğu olmuş, kim ölmüş!!. Nerede sirk çadırı kurulmuş, hangi arsa veya ev satılık, nerede yangın çıkmış.! ). ( Çok sonraları, Demokrat parti seçimleri kazanıp iktidara gelince, belediye caddelerdeki direklere hoparlör bağlatıp haberler oradan duyurulmaya başlamıştı. Söylenenlerin yarısını bile parazitten anlayamayan büyüklerimiz, yine de “ah! Medeniyetin gözünü seveyim” demişlerdi !!.).. Pardon.. ne diyordum ?.. Hah! Ertesi gün tellal “postaneye gidin telefon veriliyor” diye bar bar bağırıp, "Azmi beyler aldııı" diye bir de azizlik yapınca, herkes postaneye gitmeden önce “ne menem şeymiş o?” diye görmek için akın akın bizim eve gelmişti..


        Ben pek uslu bir çocuk sayılmazdım. Muzur olmasam da (ki öyle olduğum söylenirdi!) çok hareketli, çok hayâlperest ve ilgi antenleri açık bir çocuktum.
Bugün bayram yerinde konuşan herkes bugünün çocuk bayramı olduğunu söylemişti.. Çocuklar kırmızı grapon kâğıdından yapılmış elbiseler içinde ellerindeki bayrakları sallaya sallaya şarkı söyleyip geçmişlerdi öğretmenlerinin ellerinden eteklerinden tutup.. Babam da bize bayram hediyesi aldığını söylemişti.. Bugün çocuk bayramı olduğuna göre düzmantıkla bu hediye de bana alınmış olmalıydı!..
       O nedenle konsol üstüne konan, kenarında borazan gibi bir şeyin asılı durduğu nesneyi keşfetmek istemiştim.. Sandalyeyi konsolun yanına taşıyıp üstüne çıktım ve ayak uçlarımda yükselip, uzanarak o takılı duran kordonlu nesneyi aldım. Evirip çevirip hiç bir yerinde düğme falan bulamayınca takıldığı yere tekrar tekrar asmayı denerken o huni gibi şeyin içindeki biri bana “aluu buyruuun “ dedi!


       Mahalle sakinleri, evimizin çapraz köşesindeki evde oturan ailenin İstanbul’dan gelen baytar damadını hiç sevmemiş nedense.. Annem anlatırdı, başı-kıçı ağrıyan herkes bedava doktor diye başına üşüşünce, adam kendisinin hayvan doktoru olduğunu, kendilerini muayene etmesinin mümkün olamayacağını hatta bunun onlar için bir hakaret olabileceğini söyleyip kibarca hepsini sepetlemiş.. Annem, evimizdeki bilumum hayvanatla ilgilenmesini rica ettikten sonra da evimizden çıkmaz olmuş.. O gün de annem avaz avaz yetişin diye bağırdığında da ilk gelen baytar olmuş..   Adam yine kedilerden birini akrep-çiyan falan soktu zannedip alet edevat çantasını kapıp geldiğinde, beni yere çuval gibi yapışık görünce çok şaşırmış, sonra gözlerime ışık tutup bakmış ve “ya başını vurmuş ya da çok korkmuş, şokta bu” demiş.. Neden sonra ben koklatılan çok pis bir kokuyla kendime gelip  ağlayarak ve korkuyla “içinde biri var ... bu... konuşuyo!..” diye konsol üstünü gösterince de işin aslı anlaşılmış ki, ben medeniyetle tanışmışım!! :))


           “19” telefon numarası ile evine telefon takılan 19. aileydik.. Ahizeyi yerinden alıp, takılan kolu tık-tık oynatınca postahanedeki santral, hattı açıp kiminle veya hangi numara ile görüşmek istediğini sorup bağlıyordu telefonu.. Yaa işte böyle.. gel de medeniyetin gözünü sevme!


           Şimdi bunları yazarken odamda karşımda duran o antika konsola bakıyorum.. daha neler geliyor aklıma ve daha neler geçiyor aklımdan bir bilseniz!