basamak basamak yolculuk

İSTANBUL' a  VEDA..

ve gemi azmanıyla tanışma!!

Seni sevmiyorum İstanbul..

Ama bu, güzelliğini inkâr anlamına gelmiyor. 

 Oğlum güzel çekiyor gördüklerini..

O kadar enteresan açılardan püf noktaları buluyor ki,

görüntü daha güzel oluyor..

Aralarda göreceğiniz sıradan görüntüleri ise ben,

  boynumdaki kameradan çektim.

Bu nedenle vebali de benim boynuma :))

Lobi...

yani recep adının maalesef burada da göründüğü yer..

Reception!

Bavulların gelmesini, odalara taşınmasını,

oda kapıları  ve yapılacak her alışveriş için geçerli olacak
kartların verilmesini bekliyor oğlum recep kuyruğunda!..

Ben de hafif tertip lobiyi tanımaya çalışırken...

 O muhteşem kuyruklu piyanoyu görüyorum.

Her akşam canlı müzik eşliğinde kendimi unuttuğum yer burası..

Karşıdaki yuvarlak dilimli beyaz panodan devamlı su akıyor,

 içinde nilüferlerin olduğu ufak bir havuza.. 

Her gün yanına gidip konuştum .. Kilitliydi. cevap veremedi!

İşlem bitiyor... daha vapurun kalkmasına 2 saat var..

"Gemi"  denen, bu dünyanın en büyük 16 gemisi içinde yer alan ülke(!)yi gezmeye başlıyoruz..

Burası her gün çılgınca eğlencelerin yapıldığı, yarışların dansların, yüzmenin ve aklınıza ne gelirse

onun yapıldığı bir yer..

Karşıda galata kulesi..

Aklıma Ümit Yaşar Oğuzcan geliyor!..

Odama doğru yollanıyoruz oğlumla.. 

Burası her katta mevcut yürünecek koridorun üçte biri..

sağa dönülüyor bir bu kadar daha gidiliyor, sonra yine..

Yani akıllı demeyeyim de güçlü hafızası olan olan benim, defalarca kaybolmama

biraz hak verilir umarım..
Ayrıca her katta 12 asansör olduğunu ve her katın asansör inişinde hem sağ hem solda aynı koridordan bulunduğunu da eklemeliyim..

Yaa çok zoruma gitti kaybolmak.. üstelik cep telefonları da mort!  

 Kamaramın muhteşem balkonuna oturduğumda,

 sizlere anlatacaklarımı düşündüm önce..

sonra baktım .. onların hiç birisini hiç kimseye anlatamam!
En iyisi hikâyeye devam.. :)

Boğaza arkamızı dönüp, İstanbul'u üç uzun düdükle selamlayıp Marmara'ya açılmaya            başlıyoruz.. Geride kalan gittikçe uzaklaştığım güzelliklere bakıyorum.. her güzel  anıdan   insandan  olaydan ve zamandan uzaklaşırken duyulan hisler birer birer batmaya başlıyor yüreğime. Ama ben bu sefer, bu seyahatin dibine kadar tadına varmaya ve zevkini yaşamaya kararlıyım.. Beraberimde olan ailemle ve yürekteki sandalımdan hiç inmeyenlerle!..

Haftada iki gün düdük sesini duyduğumda,

evimin balkonundan

devasa cüssesini seyrettiğim geminin

 13. kat güvertesinden 

karşı sahildeki evler arasında evimi bulmaya çalışıyorum..  

                                

Kız kulesi.. Burnumun dibinde ama daha içini görmek kısmet olmadı.. Sizin de olur mu bilmem, bazı 'ilk' leri, çok önemsiz sıradan gibi görünse de çok değer verdiğiniz bir kişi ile yaşamak istersiniz.. Bu da o duyguyu yaşayabilmek için bir kenara ayırdığım bir mekân! 

Ayasofya..

Bursa'da okumanın

ve o zamanki eğitimin farklı olmasının

avantajları ve nimetleri ile,

İstanbul'da görülmesi gereken her

tarihi mekânı  gördüm ve gezdim..

Havuzdan çıkan,

 havlusu ile hatta havlusuz(!) seyredenlerin

tamamı yabancı..

Bizler sırtımızda kalınca bir montla dolaşırken,

onların üryan denecek şekilde güneşte yanmalarına

şaşırıp kaldım.

 

Yol boyu Ecem'in kulaklarını çınlattım.. Neredeyse bir bavul oyuncak ve kitapları getirilen sarışın afetimin   elinden hiç  düşürmediği ecemin hediyesi olan, ama yolculuk bittiğinde "al şirini de götür evine" dediği maviş!
 

İnsan karakteri,

içki sofrasında ve  seyahat sırasında belli olur denir. 

Hande ve Burak..

Unutamayacağım güzellikte ve huzurda bir seyahatin

temel taşları..

Bu sarışın afetim de su basmanı!! 

(Devamı yarın olabilir.. Olmayabilir de!   :)